به نام نامی ایران؛ به نام نامی انسان!
به آیین وفا داران؛ به راه و رسم بیداران
دلی دارم پر از خورشید! نگاهی روشن از باران…
جز دوست نمیخوانم ؛جز مهر نمیدانم
جز عشق نمیخواهم؛ من زاده ایرانم…
ایران جان! میدانی چگونه دوستت دارم. تو، جدای از ایران بودنت که همیشه هستی و خواهی بود، من هم ایرانم. کلامم بوی ایران میدهد و صدایم بوی ایران. نگاهم رنگ ایران دارد و گونههایم ایرانیست. تو در تمام وجود من رخنه کردهای. قبل از آنکه چشم به جهان بگشایم و پا به مرز خاکیات بگذارم هم ایرانی بودهام. میدانی چطور شد عاشقت شدم؟ خود نمیدانم.
آدم هایی که اطرافم را پر کردهاند هم ایراناند. کلامشان، چشمانشان، گونههایشان و تمام و ناتمامشان...
ایران! تو آرامترین آغوش دنیایی، با تمام تلاطمهایی که داری. از بابت همه خجالت میکشم... چون هنگامی به یادت میافتیم که زخمی تازه برداشته باشی.
احساسی که به تو دارم، چیزیست عاری از هرگونه تعصب و حماقت. من با قلب دوستت دارم... یا نه؛ من تو را با تمام وجودم دوست دارم. من عشق را اینگونه چشیدهام... سازی که در دستم دارم ایران است. دوستی که همکلام من است ایران است؛ و حتی او که سایهی هم را با تیر میزنیم هم ایران است. من تو را دوست دارم، به تعداد نفسهایم. من زادهی ایرانم، جز عشق نمیخواهم!
من اینجا ریشه در خاکم
من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم
من اینجا تا نفس باقیست می مانم
من از اینجا چه می خواهم، نمی دانم
امید روشنایی گر چه در این تیره گی ها نیست
من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم
من اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهی
گل بر می افشانم
من اینجا روزی آخر از سِتیغ کوه چون خورشید
سرود فتح می خوانم
و می دانم
تو روزی باز خواهی گشت
فریدون مشیری

گر ایران ویران باشد هم
من اینجا ماندنم را بر فرار از درد
خواهم داد و میبالم
چون اینجا ریشه در خاکم
خودم!
پوریا، پور آریا.... فرزند ایران:)