آسمانم امشب ابریست
ابر های تیرهی خیال در پهنایش میرقصند
و بیپروا میشکنند صافی دل را
آسمان!
طاقت بیاور این شبِ سخت و غمانگیز خزان را
رد این ابر سیاهِ گریه هم خواهد گریخت
همچو شادی از دلِ تنگ
همچو عشق از سینهی اویی که میگفت
دلا میمانم!
آسمان! امشب بخواب!
مهتاب شاید گم شده امشب به زیرِ ابرِ تر
لیک فردا شب بیابی باز او را
یا که شاید نیمه شب
این بدان ماه همیشه زیرِ ابر تیره نیست
آسمانم... آسمان ابری که باشد هم برایم آسمان است و
اگر آبی، اگر سرخ، وگر زرد

پ.ن: آسمان جان... طاقت بیار:)