گاهی به شدت احساس تنهایی می‌کنم. چند روزی حدودا. چنانچه به حدی از میزان و مدت تنهایی می‌رسم به دوستام زنگ میزنم و واقعا تاثیرگذاره.
هیچکدوم جواب تماس‌هام را نمیدن و مجبور به قبول کردن این واقعیت میشم که آدم تنهایی هستم. همین پذیرفتن تنهایی کمک می‌کنه به رسیدن به آرامش
دوستایی که دوستشون محسوب نمیشم و یجورایی جبر جغرافیاشون هستم. همه خوابگاهی‌ان و کرمانشاه با هم آشنا شدیم.
من کلا تو پیدا کردن دوست، هیچ مهارتی ندارم... نه که مهارتم کم باشه ها... ندارم. آدما اگه بخوان میتونن باهام دوست بشن و میتونن هم نشن.
دایره‌ی دوستایی که دارم الان یجوریه که اونا دوستای من هستن ولی من هیچ چیز اونا نیستم. میتونم فراموش بشم... چون اونا دایره‌ی اجتماعی‌شون به قدری گسترده‌س که من نقطه‌ای توی اون دایره
این ۸ ماهی که دور از خوابگاه بودم، بالای ۹۰ درصد روزامو یا تنهایی و یا کنار خانواده گذروندم. برا فرار از احساس تنهایی هم یا بدو بدو میرم خونه مامانبزرگم (که الانم اینجام) یا تو باغ حین کار یا هرجایی پادکست پلی میدمم..
