آوای دل

بالای کوه مشکلات ایستاده‌م. چشم‌انداز زندگی‌ام را دید میزنم. چیز خاصی ندارد. مات است. با لکه‌هایی به رنگ خون. آوایی به گوش می‌رسد. پژواک آوا از صدایش بلندتر است. و پژواکِ پژواکش کر کننده. این صدا به گذر زمان فقط بلند‌تر میشود و بلند‌تر.

چشمانم را می‌بندم و خاطرات خوش را از ذهنم عبور می‌دهم تا شاید آرامم کند. ناگهان زیر پایم خالی می‌شود و سقوط میکنم به دره‌ی زباله‌های زندگی. میله‌های ناامیدی سینه‌ام را سوراخ می‌کنند و دنده‌هایم را خرد می‌کنند. نفس کشیدن در این شرایط سخت است. خیلی آرام میله را از سینه‌ام جدا میکنم. خونریزی‌ای ندارم... ولی روحم نشت می‌کند.