درود. هدفم در این پست یک سری مسائل بشر دوستانه در روابط اجتماعی است. لطفا همراه باشید.
بله دوستان! زندگی حکم نیست که ورق ها را از هم پنهان میکنید. روابط هم همینطور. وقتی کسی از علاقه، روابط و آینده و چیز های مربوط به خود حرف میزند یعنی دوست دارد با شما آشنا شود و طرح رفاقت بریزد. پس اگر مایل به رفاقت با شخص مورد نظر نیستید، به جای گوش دادن و اطلاعات گرفتن از فرد بدون اینکه خود را بشناسانید، آن شخص را دست به سر کنید؛ این روش دردش کمتر است.
در غیر این صورت، بعد از چند وقت احتمالا متوجه زخمی که بر روح و روان شخص زدهاید خواهید شد. اگر نشدید هم که به جهنم!! ولی آن آدم دیگر مثل سابقش نخواهد شد:)

بر این باور باشید که محبت دلیل نمیخواهد. وقتی کسی به شما میگوید زیبا هستید، قصد تجاوز جنسی به شما را که ندارد، دارد؟؟؟ البته که خیر! این مورد در مورد آثار هنری شما هم صدق میکند، و در مورد عادت هایتان، و حتی رفتارتان! پس اگر کسی تحسینتان کرد رم نکنید!
شکاکی در مورد محبت کردنِ آدمها فقط یک نتیجه دارد. کشتن روی خوشِ آدم های مهربان:) قاتل نباشیم:)
وقتی را با دوستان خود صرف کنید، محبت کنید، بگویید، بخندید و نفس بکشید! ولی آدم ها را معتاد خود نکنید. آدمها را معطل خودتان نکنید. اگر میخواهید ترکشان کنید، صریح باشید و به آن ها بگویید. درست است که درد لحظهای آن خیلی زیاد است، ولی فرسایش روحی کمتری دارد:)
این قسمت را به ادبیات غنی فارسی میسپارم!
چو عضوی به درد آورد روزگار/ دگر عضو ها را نماند قرار
تو نیکی میکن و در دجله انداز/ که ایزد در بیابانت دهد باز
این تک بیت میگوید بدون چشمداشت نیکی کن! که شاید همین نیکی روزی دچارت شود:)
آدمها گاهی آنقدر سختی میکشند که تار و پود وجودشان لمس میشود و بیتفاوت به درد دیگران میشوند. این آدمها لایق بوسهای بر شانههایشان هستند. چون بار عظیمی را تحمل کردهاند و دوششان نیاز به استراحت دارد.
آهای آدم ها! آدم باشیم!!!!!!
پ.ن: آیا بُوَد نظر به حال زار ما کنید؟