وقتی جامعه رو نگاه میکنیم، آدم هارو ، نوع برخوردشون، لباس پوشیدنشون، حرف زدنشون، کلماتی که استفاده میکنن و... به یاد این می افتیم که از چه نوع خانواده وتربیتی هستن. به نظرم حتی نوع نگاه کردن آدما به دیگران، حالت ختده هاشون، مدل نشستن و... همه به خانواده و تربیتی که در اون بودن برمیگرده.
تو خانواده بیشترین تعامل و یاد گیری ازمادره.
مادره که همه جور رفتار و گفتار رو در بچه اش مدیریت میکنه و نهادینه.
البته شاید همه جور اغراق باشه چون ژنتیک و یه سری عوامل دیگه هم قطعا دخیله ولی بیشتر اونها به مادر بر میگرده و مادر هست که آموزش میده چطور حرف بزنیم، چطور لباس بپوشیم، چطور غذا بخوریم، چطور در برابر خشم وناراحتی عکس العمل نشون بدیم، چطور به دیگران نگاه کنیم، چطور با دیگران حرف بزنیم، برمقابل همجنس وغیر همجنس چه رفتاری داشته باشیم، چه کلماتی به کار ببریم، ....
مادره که به ما یاد میده چه چیزهایی ارزش داره و چه چیزهایی نداره.
برای به دست آوردن چه چیزهایی تلاش کنیم و بعضی چیزهارو اصلا سمتشون نریم.
حتی از مادر یاد میگیریم که دلمون برای چی تنگ بشه و بعضی چیزا رو فراموش کنیم.
البته نقش پدر رو نادیده نمیگیرم ولی انقدر نقش مادر پررنگه که نقش پدر رو خیلی نمیشه دید.طبیعیه چون زمان باهم بودن و اثر گذاری مادر با پدر قابل مقایسه نیست. از زمانی که ما تو شکمشون بودیم تا وقتی بزرگ میشیم و خودمون خانواده تشکیل میدیم.
برای همین نقش مادر خیلی خیلی خیلی هزاران بار خیلی در نوع منش ورفتار بچه ها موثره.
شاید ما خودمون خیلی حواسمون به این موضوع نباشه ولی یه عده ای هستن که خیلی خوب حواسشون به این موضوع هست.
