هیاهو

هر روز خودم را در میان هزاران خیال گم می‌کنم. گاهی فکر می‌کنم که شاید اصلاً نمی‌خواهم این همه فکر کنم، احساس میکنم سنگینی مغزم همهمه ایست مبهم که هرلحظه از گوشه ذهنم بیرون می‌زند.گویی که هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند، سؤالاتی که همیشه بی‌جواب می‌مانند و فکرهایی که باید تبدیل به واژه و سطر به سطر نوشته شوند...
نوشتن برایم گاهی مانند همین نفس کشیدن است.البته نه از روی اجبار،بلکه نیازی درونی، که برای زنده ماندن باید انجامش دهم. همیشه به این فکر کرده‌ام آیا این واژه ها بخشی از خود من هستند یا فقط تلاشی برای ساختن دنیایی جدید؟ وقتی کلمات روی کاغذ می‌آیند، برای لحظه‌ای حس می‌کنم به چیزی دست یافته‌ام، اما حقیقتا نمی‌دانم آن چیز چیست.
امروز مصاحبه‌ای از گارسیا مارکز دیدم که در آن از رنج نوشتن سخن می‌گفت، از نیاز به آرامشی که گویی قرار نبود فراهم شود، از بی‌وقفه نوشتن و لحظاتی خود را از دنیا جدا دیدن. حرف‌هایش انگار خود من بودند...
"چطور می‌توان نوشت با ذهنی که آرام باشد؟" این سوالی ست که به نظر بی‌پاسخ می‌آید. شاید هیچ‌گاه این آرامش حاصل نشود. شاید نوشتن همیشه با نوعی درد و بی قراری همراه باشد، چیزی در دور دست و یا حتی دست نیافتنی.
احساس می‌کنم گمشده‌ای هستم میان واژه‌ها، بی‌آنکه بدانم به کجا خواهم رسید..
نکند تنها راه رسیدن به نقطه‌ای امن همین نوشتن باشد،
اما من که نویسنده نیستم... هستم؟



#شبنم__ یگانه