امروز اول اردیبهشت ماه نود و نه است و تقویم عمر من نشان از اعداد نسبتا رُندیست که دیدنش مرا بیشتر به فکر میبرد.
فاصله زمانی اولین دیدار با جهانی که در آن چشم گشودم تعداد سیزده هزار روز را نشان میدهد. معادل با سی و پنج سال و هفت ماه و هفت روز شمسی. اینکه درست در این روز سیزده هزار بار خورشید در زندگی من آمده و رفته باشد.اینکه در شبهای این زمان سپری شده چه تصمیماتی برای رسیدن به اهدافم از سرم گذشته ،اینکه چه تعداد آدم در زندگیم نقش داشته و در آخر گذر این عمر تا به اینجا چه برایم داشته؟
به اعداد نگاه می کنم و برایم جالب است که امسال سیزدهمین سالگرد ازدواجم نیز هست. سیزده سال پیش وارد مرحله دوم زندگیم شدم با یک دنیا امید برای آینده ای که در سر می پروراندم.
فردا دوم اردیبهشت مصادف است با اولین دیدارمان در سالهای عاشقی.
سه سال و نیم با هم روز شماری کردیم تا اینکه در هفتم دی ماه هشتاد و شش، اسم مان در شناسنامه هم ثبت شد.روزی که هوا بشدت سرد بود و من دلخوش به گرمی دستانی بودم که دستانم در آن گم شده بود.
من ساده بودم و یک لبخند داشتم و حرفهایم از قلبم می آمد نه جمله های آماده درون ذهن.
و خنده هایم را نمی توانستم پشت دندان هایم طوری نگه دارم که ردیف دندان هایم برق نزند.
من خیلی هنرمند و توانا هستم با چشمان خیس خیس هم لبخند زدم و دارایی ام همین لبخند ساده ای است که هیچ کس آن را تفسیر نکرد، حتی یک روز.
همیشه به کسانی که من را هالو فرض کردند لبخند زدم، به نیش و کنایه ها لبخند زدم، به کسانی که محبتم را درک نکردند لبخند زدم، حتی وقتی مادرت گفت تو انتخاب خانواده ما نبودی هم لبخند زدم .آخر میدانی گاهی لبخند تنها چیزی است که برای آدم می ماند.
و من برای لبخندهایی که درد میکند هم لبخند زدم و هی لبخند زدم...
اما شما که غریبه نیستید چند سالیست هوای حوصله ام در ارتفاع های بی تفاوتی پرسه می زند و تنها دلخوشی اش نقاشی هاییست که حال دلم را کوک میکند. و شنیدن موسیقی که هر بار مرا به سویی میبرد خیال انگیز .
این روزها..همین روزها را می گویم که انگار زمان را بسته ای به پای لاک پشت پیری که هیچ انگیزه ای برای تند راه رفتن ندارد
چه فرقی می کند پاییز باشد یا بهار؟
چه فرقی میکند چند روز خورشید در دفتر زندگیت سرک کشیده باشد؟
چه فرقی میکند چند روز بخاطر قرنطینه اجباری دست خودت را نگرفته و سفر نرفته باشی؟
وقتی که فصل به فصل پیر میشوی و سطر سطر خاطراتت میشود شعری نمناک!
بهترین انتخابت میشود حفظ همین لبخند،
همین لبخند ساده ای که هیچ کس آن را تفسیر نکرد، حتی یک روز.
