سومین نیمه شب از سال جدید است و من چند دقیقه ایست از پنجره اتاقم خیره مانده ام به خیابان ،سه هفته ای میشود که تنها ارتباط من با دنیای بیرون از همین چشم انداز است. مدتیست ویروسی بلای جان آدم ها شده ،اینروز ها همه جا صحبت از این بیماریست و تنها راه مقابله یا بهتر بگویم پیشگیری از ابتلا به آن قرنطینه خانگیست.
با اینکه ساعت سه و چهل دقیقه بامداد است دیدن اتومبیل های در حال گذر برایم عجیب است،چرا این افراد در خانه نمانده اند؟ حتما کار مهمی دارند،یا شاید اصلا این موضوع چندان برایشان اهمیتی نداشته و برخلاف ما نمی توانند دید و بازدید عید و مسافرت را نادیده بگیرند و...
ناگفته نماند من هم برای تعطیلات نوروز تصمیم داشتم بروم سفر،شمال یا جنوبش مهم نبود،فقط میدانم خیلی وقت است که این وعده را به خودم داده بودم دستی به روی شیشه غبار گرفته روحم بکشم و به اصطلاح نفسی تازه کنم.میدانم که تماشای طلوع خورشید لب ساحل مرا به وجد می آورد و یا قدم زدن در جنگل های گیلان، نفس کشیدن در هوایی به دور از شلوغی شهر و شنیدن صدای پرندگان ، روحم را جلا می بخشد ولی بخاطر وضعیت فعلی ،برنامه ام را به وقتی دیگر موکول کرده ام.
این روزها در همه جای دنیا صحبت از این بیماریست.
اما به راستی چرا تا این حد این موضوع مهم است؟ مگر قبل از این ویروس آدم ها با بیماری های دیگر یا مسایل دیگری مثل جنگ و... جانشان را از دست نمی دادند؟
یک مطلبی در تلگرام خواندم که نوشته بود :تعداد آدم هایی که از گرسنگی می میرند خیلی بیشتر از آدم هاییست که از ویروس کرونا می میرند، منتها گرسنگی مشکل حادی به حساب نمی آید چرا که مشکل آدم های پولدار نیست..
نفسی عمیق میکشم. واژه ای به زبانم نمی آید، این روزها حتی واژه ها و کلمات هم از ما آدم ها خسته تر هستند،آخر فکرش را کنید هر لحظه حال و روزمان را جمله می شوند و هی تکرار و تکرار و در آخر هم به گوش آن کس که باید برسند نمی رسند و این درد بزرگیست که من خوب میفهممش...
از وقتی که خودم را شناخته ام زمان زیادی گذشته،سال هاست حس یک خانه خالی را دارم که رو به ویرانیست،خانه ای با دیوارهای ترک خورده و پنجره های شکسته ای که شب ها وجودش پر میشود از همهمه باد و صدای گنگ و خفه زنی که برای تنهایی خود شعر میبافد. صدا ها در من تکرار می شوند ،تهی شده ام ،همه واژه ها در من تکرار می شوند.
چشمانم را میبندم و فکر میکنم به پوچی تکرار زمانه ای که برای هر کس تعاریف خاص خودش را دارد،نمیدانم تا چند وقت دیگر این روزهای تکراری را نفس خواهم کشید،تنها دل خوشیم اینست که نبودنم باعث تنهایی دختری نخواهد شد که همیشه آرزوی داشتنش را داشتم..
بودن در این دنیا بدون بعضی آدم ها درد بزرگیست که با هیچ چیز التیام نمیابد،هیچ کس دیگری نمی تواند جایش را پر کند،با گذر زمان جای خالی اش التیام نمیابد،بعضی از نبودن ها درد بزرگی هستند که هر لحظه که یادش بیفتی میچسبد به خرخره دلت،یکی از این درد ها مرگ پدر است،کسی که با رفتنش برای همیشه روشنی را از دل خانه مان برد..
چشمانم را باز میکنم،چراغ های روشن خیابان از پشت چشمان سیاه ترم در هم پیچ میخورد..شب را دوست دارم،شب ها می شود بدون دغدغه احساست را رها کنی،برود هرجا که دلش خواست ،شب ها می شود خود خودت باشی،می شود ساعت ها بدون اینکه نگران برملا شدن احساست باشی با خیالی آسوده پیچ خوردن چراغ های خیابان و نور اتومبیل ها را نگاه کنی.
چراغ های خیابان ، همچون تابلوی شب پر ستاره ونگوگ درهم پیچ می خورند،سیاهی با روشنی درهم می شود،نور اتومبیل ها،درختان ماتم زده بلوار دانش آموز،نمایشگاه اتومبیل آن طرف خیابان،همه و همه در هم پیچ میخورند. پنجره را باز میکنم و دستم را رو به آسمان میگیرم،چند قطره باران در دستم می ریزد،آسمان هم امشب حال دلش ابریست.