روز اول عید که می رسید لباس نو مان را تن میکردیم و راهی منزل بزرگان فامیل میشدیم
اول از همه میرفتیم خانه بی بی،جایی که هر روز از سال هم که میرفتیم فرقی نداشت وهمان پذیرایی مخصوص را برای ما که تنها نوه هایش بودیم انجام می‌داد. هروقت صحبت از بابا میشد بی بی چشمان شیشه ای اش پر از اشک میشد و همان داستان همیشگی را از نو برایمان تعریف میکرد: خدا بهم پنج تا اولاد داد اما هیچکدومشون نموند برام،چهارتاشون همون بچگی با سرخجه مردن،دعا کردم خدا این پسر اخری رو بهم ببخشه،نذر امام علی کردم گفتم بهش رحم کن و واسه همین اسمش گذاشتم علی رحم،اینجا که میرسید شانه هایش تکان میخورد و با صدای خفه ای میگفت اونم آخرش ازم گرفتن.
بی بی زن تنهایی بود،همیشه میگفت دیگه کاری ندارم اینجا،دعا کنید خدا ازم راضی بشه منم برم ،وقتی سال های آخر به اصرار خودش رفت خانه سالمندان، هر پنجشنبه به ملاقاتش میرفتم ،مینشستم کنار تختش و برایم حرف میزد، انگشتان همیشه سردم را با مهربانی خاصی میگرفت و من هم چروک های دستش را نوازش میکردم.بی بی وقتی رفت زمستان بود ..
