از وقتی یادم می آید یک درد مزمن همراهم بوده. همیشه چیزی درون سرم وول میخورد. از تابستان بخاطر گرمایش، و از زمستان بخاطر سرمایش وحشت دارم. چون هر دو سردردم را تشدید میکند، این بین یک نور ناگهانی به چشمانم بخورد دیگر نور علی نور میشود. سر دردم چنان اوج میگیرد که حالت تهوع هم شروع میشود.
تقریبا تمام عمرم را با سر درد گذرانده ام. تا قبل از اوج گرفتن اش با هم مدارا میکنیم، بعدش کم کم قلق جدید باید برایش پیدا کنم که هر کدام دوره خاصی برای خودش دارد و بعد از مدتی بی اثر میشود.
گاهی فکر میکنم چه خوشبختاند کسانی که در گرمای تابستان میتوانند جلوی کولر ماشین بنشینند و خنک شوند بدون اینکه مغزشان از چشمان شان بیرون بزند! یا کسانی که بدون مشکل به مانیتورشان نگاه میکنند بدون اینکه هرازگاهی چیزی مقابل چشمانشان مات شود، و لازم نباشد گاه گاه آرام سرشان را به اطراف بچرخانند ببینند سردرد شان به سرگیجه تبدیل شده است یا خیر. یا کسانی که با خیال راحت در مهمانی ها شرکت میکنند و از دیدن دوستان شان لذت میبرند بدون اینکه لازم باشد وانمود کنند حال شان خوب خوب است.
امروز از صدای گنگ موسیقی که از خانه همسایه می آمد چنان سر درد و تهوعی گرفته بودم که اگر مردک میدانست تا آخر عمرش هوس گوش دادن موسیقی با صدای بلند را نمی کرد.
البته این ها ناشکری نیست. خدایا بابت این درد قابل تحملی که عطا کردی سپاسگزارم. سپاسگزارم که با سخت تر از این آزمایشم نکردی. سپاس از این حجم توجهات به من و امتحانات نسبتا آسانی که بر من میگیری. خواهش میکنم فرزندم را از لطف و مهر خودت از بیماری ها حفظ کن.