امروز داشتم با خودم فکر میکردم بعضی ها ذاتا مدیر هستند. درست برعکس من.
داشتم فکر میکردم مثلا همین مجتبی با تواضعی که در رفتارش دارد، با بلد بودنش، با مدیر بودنش چقدر زندگی را برای من یک نفر اقلا راحت تر کرده است! داشتم فکر میکردم چقدر هر روز گوشه ذهنم دعایش میکنم. مثلا آن شب که دری به تخته خورد و من به زیارتگاهی رفته بودم، ناخوداگاه داشتم برایش دعا میکردم که مثلا سلامت باشد، گره از کارش باز شود، آرام و قرار داشته باشد. و دعاهایی که شاید هیچوقت از سقف بلند حرم هم بالاتر نرود! بعد دلم خواست من هم میتوانستم تاثیر مثبتی در روح و روان کسی داشته باشم. کمی از ناملایمات زندگی کسی از بودنم کاسته شود. کسی گوشه ذهنش دعایم کند. اما چنان در پیله ی خودم فرو رفته ام که پایم از زندگی خودم فرا تر نرفته است.
می دانی، افسردگی با من این کار را میکند؛ دلم میخواهد پایم را از در خانه آن طرف تر نگذارم. هیچکس را به حریمم راه ندهم. آنها هم که بوده اند را رانده ام. مثلا باورت می شود شاید از دیدارم با سولماز حتی یک سال هم گذشته باشد؟! یا مثلا تلفن های عاطی را ده تا یکی جواب می دهم.
افسردگی قابل انکار نیست. همانطور که زخم معده نیست.