حالا که تصمیم گرفته‌ام دوباره بنویسم، چند ماه از آخرین نوشته‌ام میگذرد؛ جراحی پیوند روده را هم با تمام دردها و رنج‌هایی که داشت پشت سر گذاشتم. هنوز آن آدم مستقل قبل از طوفان حوادث نشده‌ام، اما امید دارم زمان نجات‌مان می‌دهد. من بلند خواهم شد، ساعت‌ها قدم خواهم زد، دوباره به خانه‌ام باز‌میگردم، و این بار بدون نیاز به پرستار شبانه روزی به زندگی‌مان ادامه می‌دهیم.
لحظه ورود به اتاق عمل فراموشم نمی‌شود. چون برخلاف سری قبل این‌بار میدانستم چه چیزی در انتظارم است. شاید قبل از آنکه پزشک بیهوشی کارش را شروع کند من از وحشت خیال وقایع هوش از سرم رفته بود. و همزمان به تو فکر میکردم که کاش بشود برگردم، آرام و طولانی بغلت کنم. سرت را که روی شانه ام میگذاری، انگار کن که مادرت تمام زندگی اش، تمام جهان هستی را سخت در آغوش گرفته‌است. و همزمان که خاطرت آزرده باشد انگار کن که از جهان هستی به بیرون پرت شده باشم.
فکر میکنم نیمی از عواطف و احساسات جهان مخفی مانده بود، اگر فرزندی متولد نمی‌شد، اگر زنی مادر نمی‌شد.
می‌توانم ساعت‌ها غرق نگاهِ چشمانت شوم و هزاران هزار راز مگوی را بخوانم. می‌توانم ساعت ها زُل بزنم به آن صورت قرص ماه نازنینت و منتظر بمانم تا لبخندی بزنی و قند و نبات های عالم را در دلم آب کنی.
در حال کشف جهان اسرار آمیز "مادری" هستم. و این تو بودی که پای مرا به این جهان رمزآلود گشودی. دلم میخواهد حوادث طوفان‌های اخیر را در پستوی ذهنم قایم‌شان کنم، و خودم را غرق در شگفتی‌های این جهان جدید کنم.
در پناه خدای مهربان باشی. همان خدایی که از یک قدمی مرگ نجاتم داد تا طعم شگفت مادری را بچشم.
