خدایا حالا چنان در دلنگرانی و اضطراب غوطهور شده ام، که دیشب تا صبح خواب های عجیب و غریب دیدهام. مدام از خودم میپرسم حالا چه میشود؟ نتیجه این انتظار و تلاش چه میشود؟ حالا که دارم به آزمون نزدیک میشوم و فقط چند قدم تا آن فاصله است، چه میشود؟ خدایا یعنی از اینجا هم عبورم میدهی؟ و من حالا هیچی ندارتر از هر زمان دیگرم و فقط دلم به توسل آرام و قرار میگیرد. من در اواسط سی و سه سالگی چنان مستاصلم و پر اضطراب که ذکر از دهانم بیفتد اضطراب مرا بلعیده است.
اگر از اینجا هم عبورم بدهی، مثل آن روز که نامه قبولی ام را در خیابان بهار به دستم دادی، چنان اشک شوق جاری میشود که عالم و آدم ندانسته تبریکم میگویند.
نوشتم تا اضطرابم را تخلیه کنم.