خدایا حالا دیگر حتی نمیتوانم بنویسم. بارها آمدم، ویرگولم را باز کردم، شروع کردم بنویسم. چون مثل الان همیشه فکر میکنم این نوشتن است که میتواند نجاتم دهد. می تواند زندگی را به من برگرداند. ولی نتوانستم. نتوانستم بنویسم.
وقتی قلبم مچاله شده است، و حتی یک نفر، و فقط یک نفر در این دنیای بی انتها وجود ندارد که بتوانی با او بگویی. کاش میتوانستم این مچاله شدن قلبم را سلول به سلول بنویسم.یا بگویم. یا کسی پیدا میشد که با او بگویم. بعد از نوشتن، این گفتن است که نجاتمان میدهد. و سال هاست که کسی پیدا نمیشود. حتی به قدر یک کلمه.
یا اقلا کاش لازم نبود به کسی توضیح دهی چرا باید زار بزنی. یا اقلا هق هق کنی.
مگر خودتان چطور جان سالم به در میبرید از طوفان وقایع؟