میل به عدم هر روز بیشتر در من زبانه میکشد.
کاش میشد با یک پایان شجاعانه تمامش کرد، اما فکر ابدیت در جهانی دیگر جنون آور است.
تلاش میکنم، به هر دری میزنم برای ذره ای امید، اما همه درها به رویم بسته است. انگار جهان هستی یک دست شده است برای تسلیمم، برای زانو زدن، برای آنکه فریاد بزنم تمامش کن.
هر شب به این فکر میکنم که چه رنجی بر روح من گذشت برای پایان یک روز، و تحمل یک رنج دیگر برای روز جدید تا چه حد از توانم خارج است. تا چه حد از توانم خارج است لبخند بزنم، وانمود کنم یک زن مصمم درونم زنده است و شروع به گلاویز شدن با دقیقه ها کنم.