اگر صلاح بود وقفهای بینداز. نفس کم آوردهام. اندوه را با اندوه مگر میتوان شست؟
دلم یک شب، و فقط یک شب آرام خوابیدن میخواهد. سرم را بگذارم روی پارکت سرد کف خانه تن خسته ام را رها کنم و به خواب بروم. غصه تکه و پارهام کرده است.
دیشب بعد از یک روز نفسگیر وقتی فرصت کوتاهی شد سرم را روی بالش بگذارم، چشمانم را بستم و بی صدا اشک ریختم و بی صدا تر امالبنین و پسرش را صدا زدم. شاید کاری از دستشان برآمد. چرا هیچکس صدایم را نمیشنود؟ روزی این خانواده عزادار عباسِ حسین بوده است. خودم هم نمیدانم کدام دردم را برایشان بگویم. مگر قرار نبود نیازی به گفتن نباشد؟ پس حالا که گرفتاری ما را به زاری انداخته چرا باز هم کسی نمیشنود؟
امان از مادری. وقتی غم تو را به زانو در آورده و دارد خفهات میکند باز هم محکومی به استوار ماندن.