کاش میتوانستم جایی بنویسم که تو بخوانی. بعد دو تا تیک سبز بخورد که یعنی خوانده ای. دیده ای. آنوقت برایت مینوشتم من خسته ام، دستم را بگیر. کم آوردهام. بگذار بشود. چرا هی نمیشود؟ از نشدنها هم خسته ام. بلاتکلیفی امانم را بریده. مرا آنجا ببر که ثبات احاطه اش کرده. آنجا که دلهره را دفن کنم. امید بکارم، آبش بدهم، رشدش بدهم. سبز شود، لابلای شاخ و برگهایش نفس بکشم. دستم را بگیر، مرا عبور بده، آنسوی صخره بگذار، آنجا که بارانات زمین را خیس خیس میکند. بگذار دوباره از شادی زبان باز کنم.