ویرگول
ورودثبت نام
پاییز ☘
پاییز ☘بیشتر میخواهم نویسنده باشم تا برنامه نویس
پاییز ☘
پاییز ☘
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

مرثیه در سفر

خدایا قلبم چنان مالامال درد است که سنگینی زمین را روی قلبم احساس میکنم. بی حرفی، اشاره ای، اعتراضی. سکوت کرده ام زیر بار سنگین اندوهی که سرسختانه پیگیر من است.

رفتن بی‌خبر عزیزمان هم اندوهی دیگر بود. درست زمانی که مادر برای تعطیلات سال نو در مسافرت بود. حالا این من بودم که باید زُل میزدم به دوربین گوشی و میگفتم مادر سرت سلامت، درست است، ایران خبرهایی شده که نمیخواستیم به گوش‌ات برسد. با چه حال خرابی بلیط های برگشت را زیر و رو کردم که اقلا به خاک‌سپاری برسد، زودترینش ۳۰ ساعت طول می‌کشید. آمدنش دردی را دوا نمی‌کرد. و مادر از پشت گوشی پنجه به روی خود میکشید و از فریاد کم مانده بود خفه شود. که التماس میکرد صبر کنید برگردم. آرام آرام گفتمش مادر تو برای چهلم میرسی. این چه سفری بود. پایت نرسیده رخت سیاه به تن کردی، زجه زدی، مرثیه ی لری خواندی، مویه کنان لالایی خواندی برای پاره تنت. چکار می‌شود کرد. هرچه باشد رفته بودی پاره تنت را ببینی. بچه چه میداند مرگ عزیز یعنی چه. او از تو لالایی میخواهد.

مادر حالا برگرد. با قلبی زخمی و تکه پاره.

دلنوشته
۲۱
۱۳
پاییز ☘
پاییز ☘
بیشتر میخواهم نویسنده باشم تا برنامه نویس
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید