برای آمدنت به این دنیای عجیب کسی از تو سوالی نپرسید، و بیش از یک ماه از آمدنت میگذرد. خواسته یا ناخواسته پای مان به زندگی باز میشود، و شادی و رنج های بیشماری به ما هجوم میآورند. که هیچ کدامشان ماندگار نیست. بیش از یک ماه از تمام آن ماجراهای حیرتانگیز میگذرد، تو کمکم یاد میگیری چطور با کولیک دست و پنجه نرم کنی، و شاید بعد از رنج جدا شدنت از پناهگاه امن مادر، حالا این جدی ترین رنج زندگیات بود، که کمکم مدارا کردن را با آن تمرین میکنی. من هم سعی میکنم همه اتفاقاتی که وحشیانه بهمان هجوم آوردند را بپذیرم، هرچند سخت و سخت و سخت. اما برای ادامه زندگی، برای بودن در کنار تو و پدرت، برای گرم کردن خانه ای که سخت برایش دویدیم، چاره ای جز جنگیدن و پذیرش و تسلیم نیست. ما باید زندگی را از سر بگیریم، با وجود همه دردهایی که جسم و روحمان را میبلعد، باید بلند شویم، باید کتاب، فیلم، خیاطی، سابیدن خانه و هر عادت دیگری که حالمان را بهتر میکند را دوباره شروع کنیم. ما باید به سوگواری برای اتفاقات ناخواسته زندگیمان پایان دهیم و تنها گاهی در خلوت تنهایی خودمان، زمانی که در برابر جنگیدن کم آوردیم آرام و بی سر صدا گریه کنیم، و باز زندگی را از سر بگیریم و یادمان بیاید هیچ شادی و غمی ماندگار نیست.