فاینالی?

نگفته بودم صبر کن زمان نجات‌مان دهد؟

حالا نزدیک به ده روز می‌شود که زندگی سه نفره‌مان را شروع کرده‌ایم. خودت هم باورت نمی‌شد مادرت از پسش بربیاید، نه؟ راستش کسی که همه عمرش را برای رسیدن دویده باشد، دیگر در سی سالگی باید یاد گرفته باشد چطور با مسائل دست و پنجه نرم کند. درست است هنوز وحشت روزهای بیمارستانی خواب و خیال را حرامم کرده و سعی میکنم دست به عصا، کجدار و مریز، رفتار کنم تا خدایی نکرده ، هفت قرآن به میان، پایم دوباره به آنجا باز نشود.

چند ترانه بختیاری هم حفظ کرده ام و به جای لالایی برایت میخوانم، ظاهرا که خوشت میاید، مخصوصا وقتی " عزیزُم مِینا بِنوش.." را برایت میخوانم حتما چند باری لبخند رضایتمندت را تحویل مان میدهی. ساعات شیردهی، تعویض پوشک و لباس و حمام و چه و چه را هم که با هم به توافق رسیده‌ایم. راستی از کجا این همه خوش اخلاق بودن را یاد گرفته ای؟ خانم، صبور و با وقار. انقدر خوبی که باید صفات جدید خلق کنم برایت. نکند داری مراعات حال مادرت را میکنی؟ تو بچگی ات را کن، و کاری به این کارها نداشته باش، ما خودمان این شرایط را حل و فصل میکنیم، طوری که انگار همه این وقایع یک خواب تلخ بوده است.