این مادر بودن عجب چیز عجیبی ست. چند روز پیش که برای کارهای امضای قرارداد جدید به شرکت رفته بودم، اولین باری بود که دخترم را با خواست خودم برای ساعاتی ترک کردم. تمام مدت به ارغوان فکر میکردم.احساس عجیب موجودی را داشتم که بخشی از وجودش را ترک کرده است. مادر بودن حیرت آور است. اجماع تناقضات. هم نمیخواهم برای لحظه ای دخترم را ترک کنم، هم نمیخواهم دخترم مادر منفعلی داشته باشد، و هم میخواهم در آینده به مادرش افتخار کند که برنامهنویس توانمندی بوده است، و هم میخواهم در جهت رفاه و آسایش دخترم گامی بردارم.
البته شرط من برای ادامه کار، همکاری به صورت ریموت بود. که الحمدلله شرکت پذیرفت. هرچند شرکت به نظرم غریب شده بود. دوستانم آنجا را ترک کرده بودند. جای عزتی و آذری و تهرانی خالی بود. آن گوشه دنج پر هیاهوی پر انرژی حالا بی رمق شده بود. این اولین بار در طول تمام زندگی شغلی ام بود که همکارانم را دوست داشتم، و دلم برایشان تنگ میشد.
این اولین باری بود که در شغلم خوش شانس بودم. از روز اولی که مصاحبه کننده من آذری بود، تا حضور در تیم هایی که مدید پروژه های شان را دوست داشتم، از همسایگی با عزتی که همیشه انرژی و خنده بهمان تزریق میکرد ..
هرچند انگار گذر زمان خلق و خوی آدمی را تغییر میدهد؛ به یکیشان پیام دادم و ابراز محبت و دلتنگی و آرزوی موفقیت کردم، و در جواب گفت ما رفتیم کاسه لیس ها ماندند!!!
به هر حال روزگار خوشی را در کنار هم سپری کرده بودیم.