شش سال پیش بود. یک روز سرد و بارانی پاییزی. ما اما امیدوار و خوشحال. پسری که به تازگی از خدمت سربازیاش برگشته بود و تازه کارش را در یک شرکت خصوصی با حقوق ۷۰۰ هزار تومان شروع کرده بود.و من که چند سالی سخت کار کرده بودم و خرده پس اندازی برای تهیه جهیزیه دست و پا کرده بودم. پس انداز در شرایط آن روزهای زندگیمان غیر قابل باور بود. روزهایی که به معنی واقعی کلمه تهیه نان شب هم نیاز به برنامه ریزی داشت. پدر به تازگی عمل جراحی سختی را گذرانده بود و روزهای نقاهت را در خانه میگذراند. برادرها یکی دانشجوی لیسانس، و دیگری دانشجوی دکترا.خواهر دانشآموز. پس تنها نانآور خانه به حساب میآمدم با حقوق یک برنامهنویس تازه کار.
سالها می گذشت از روزی که یکدیگر را خواسته بودیم، پس همین کافی بود که تا میتوانیم به یکدیگر آسان بگیریم تا از این مرحله عبور کنیم. پس دو حلقه نقره ارزان قیمت گرفتیم و یک عقد ساده محضری. و پس از دریافت وام ازدواجمان، تنها سرمایه! زندگی مان، بدون برگزاری رسم و رسومات، بدون جشن، بدون مهمانی؛ یک خانه قدیمی، یک طبقه از دو طبقه خانه ویلایی، اجاره کردیم و زندگیمان را با امید و شادی شروع کردیم. دروغ نیست اگر بگویم احساس خوشبختترین زن جهان را داشتم! چون او را میخواستم. پا به پای هم، دست به دست هم، گوشهامان را بستیم به روی حرف های جهان، و زندگیمان را ساختیم. حالا از لطف پروردگار همه چیز داریم.خیلی بیشتر از حد تصور آن روزهایمان. و از همه مهم تر دو دختر زیبا. که شیرینی زندگیمان شدهاند.
حالا شاید فقط امیدمان با شرایط نامعلوم کشور کمی کمتر از آن روزها باشد. عشق همان است که بود. همدلی، همراهی، تلاش، پشتیبانی همان. ششمین سالگرد ازدواج مان.