راستش دیگه روم نمیشه اینجا بنویسم. بیام بگم حال خراب و داغونم. غر بزنم، گلایه کنم. احساس می کنم دیگه مجازی ام کسی گوش شنوای رنجنامه های منو نداره. حوصله بقیه رو سر میبرم. دنیا برام تنگ تر و سخت تر میشه، چون نوشتن راه حل زنده موندنم بود، وقتی کسی رو نتونستم پیدا کنم باهاش حرف بزنم.
الان فقط دلم میخواد برم یه کنسرت. یگانه یا قربانی. دلم میخواد بین صدای فریاد بقیه منم گم بشم و زار بزنم. دلم میخواد حالا که آسمون گرفته منم میتونستم زیر آسمون خدا تک و تنها راه برم و یکم حال مو تخلیه کنم. من فکر میکنم این حق آدمه که بتونه سوگواری شو کنه. بخاطر هر چیزی حالا حتی بی اهمیت. ولی روح اون آدمو آزرده.
افسردگی این شکلیه که خودتو کشوندی بالا از یه چاه که بیای بیرون، یهو پرتت میکنن ته همون چاهی که بودی.