خیلی وقتها میشود که حالم خوب است. ولی فرصت نوشتن نیست. مثلا میخواستم بیایم بنویسم بالاخره بعد از دو سال دوباره دوختم! لباس دوختم. یک لباس پاییزه برای سفری که در پیش دارم. ارغوان پرسید مامان مگه تو هم بلدی خیاطی کنی؟ گفتمش وقتی مادرت خیاط بود.. هیچ..
خیلی وقتها هم که حالم خوب است رنج مهلت ماندگاری نمیدهد. غصهی خانواده و دوستان نزدیکم هم اضافه میشود. بالاخره غم راه خودش را پیدا میکند. قلبم را چنان مالامال میکند که سنگینی میکند روی سینهام. امتحاناتم زیادی فشرده و درهم شده است. احساس میکنم دیگر دارد مرا وارد فاز استقامت میکند. ببیند تا کجا نفس کم میآورم. درست است این همان نقطه ی کم آوردن است. وقتی پای خانواده ام وسط باشد. کاش میتوانستم بیپروا از تو بنویسم. همانطور که بیپروا از غصه ات اشکهایم روانه بود و اصلا حواسم نبود کودکی را با کالسکه برای هوا خوری بیرون برده بودم. و ابوالفضل را به جان حسین قسم میدادم که ضمانتت را بکند. چون او خوب میداند غم برادر را.