دو روزی میشود که تو را از من جدا کردند و تحویل پاتولوژی بیمارستان داده اند.
حالا باید عادی عادی رفتار کنم. انگار آب از آب تکان نخورده. از فردا فعالیت های اجتماعی ام را شروع کنم. به مردم لبخند بزنم، سلام کنم، تسک هایم را دان کنم.
سخت است دیگر عزیزم، قبول کن. من هنوز شوکه هستم. حوصله هیچکس را هم ندارم. دوستانم آمدند عیادتم. دلم برای شان تنگ شده بود، اما راستش حتی دلم به آمدن آنها هم خوش نبود. دلم میخواهد فعلا چند روزی توی خودم باشم، کسی کاری به کارم نداشته باشد، دلداری ام ندهد. میدانم باید به خودم برسم، احتیاط کنم، یک سری کارها را انجام ندهم. اما فعلا حوصله هیچ کدام از این کارها را ندارم. حق ندارم؟ چرا کسی این حق را به من نمیدهد؟ درست است تو خیلی کوچک بودی، اما برای من بیشتر از تمام دنیا ارزشمند بودی. امروز توی اتوبان با پدرت به زندگی زن و مردی که پشت موتور نشسته بودند و بچه شان را سخت در آغوش گرفته بودند حسرت خوردیم. بهت گفته بودم که تمام برنامه ریزی هایم روی آمدنت بود. نیاز دارم کمی زمان بگذرد. خیلی دیر میگذرد، از وقتی تو آمدی روز به روز را میشماردم. روی تقویم روی میزم هفته هایت را نوشته بودم. حالا از دیدن آن تقویم هم واهمه دارم. از کشو میزم که پر از خوراکی های مخصوص تو بود. از آن روز دست به کشو نزدم.
چکار میشود کرد عزیزم؟ زندگی جز این نیست.