هرچه از تو بگویم کم است. دلم میخواهد سرم را روی پایت بگذارم و سیر گریه کنم. دلم میخواهد بجای حرف زدن با تو گریه کنم، چون زبانم بند می آید، ناتوانم از گفتن. نکند چیزی را بگویم ولی یک چیز دیگر از قلم بیفتد. بگذار سرم را روی پایت بگذارم توام نوازشم کن. من لابلای گریه هایم چند کلمه ای هم حرف میزنم.
چطور میتوانی انقدر مهربان و بخشنده و بی توقع باشی؟
من سراپا تقصیر و قصور، تو سراپا مهر و بخشش.
پروردگار خوبم بخاطر همه ی این سی سال مهر و مهر و مهر بی دریغ ات سپاسگزارم. به گذر این سی سال که نگاه میکنم حیرت میکنم از این همه توجه ات به من. انگار همین یک بنده را داشته ای! چطور انقدر برایم زمان گذاشتی؟ از تاریک ترین نقاط زندگی ام هوشیارانه دست مرا گرفتی و از این مسیر پر پیچ و خم عبورم دادی و مرا به آنجا که دلم و دلت میخواست رساندی.
گاهی در مسیری عبورم دادی که دل خواهم نبود و من سراپا قصور کم تحمل چقد شکوه کردم و تو چنان با صبر دلیلش را نشانم دادی که هرکس دیگری جای من بود باید سر تعظیم فرود میآورد در مقابلت.
حالا من اینجا ایستاده ام در چند قدمی قله ی سی سالگی ام، که اگر اجازه بدهی چند روز دیگر سی ساله شوم، و من در پناه تو میخواهم فرزند پروری کنم.
آخ خدای بیش از حد تصورم مهربان. این بزرگ ترین نعمت ات را چطور سپاسگزاری کنم؟ یعنی واقعا من را لایق مادری دیدی؟ ممنونم که چشم ات را بستی به روی تمام قصوراتم.
فرزندم را از تمام سختی ها و بلایا به تو می سپارم ای توانمند ترین ای قادر بی همتا.
با شوق دیدارش ، گرفتن دستان کوچکش روز را شب، شب را روز میکنم. فرزندم را سلامت نگهدار ای مهربان بی ادعا. برای دیدن روی ماهش لحظه شماری میکنم. کمکم کن چند ماه باقی مانده را بتوانم بسلامت حملش کنم. کمکم کن. ای تنها کسی که عاشق التماس کردنش هستم.