دردت به جان بی قرارم. یادش بخیر باشد یا نه؟ بخیر. یادش بخیر روزگاری که کنارمان بودی. درد کشیدی، رنج کشیدی، اما خودت را بالا کشیدی. توام یک نوع کودک کار به حساب می آمدی، نه؟ برای هر خواسته کوچکی کار کردی زحمت کشیدی. گریه امانم نمیدهد. بغض خفه ام می کند.
پسران جوان خوش قد و بالا تداعی کننده ی یاد تو هستند برایم. مثلا یادم هست همیشه پشت نیما در می آمدم. چون قد و بالای تو را داشت. آن روز هم برای پسر جوانی که اِل نود قراضه اش را وسط کوچه گذاشته بود بوق نزدم و گذاشتم سر حوصله بیاید، آخر سر هم برایش دست تکان دادم. چون یاد تو افتاده بودم.
کودکان کار دیوانه ام می کنند. کاش کمی بچگی کرده بودی. کاش پلی استیشن داشتی. کاش کلاس فوتبال رفته بودی. کاش یک کفش نو خریده بودی. کاش. کاش. کاش بیست بار تصمیم به ترک تحصیل نمیگرفتی چون مخارجش کمرمان را شکسته بود. اما تو همه را تحمل کردی. با هر سختی که بود. درس خواندی. کار کردی. کار کردی. از کودکی کار کردی. بعدش هم تو بودی و یک کوله پشتی نصفه و نیمه که رفتی آن سر دنیا.