این تویی آسوده سر بر بالین؟ و از سر عادتِ این یک ساله، روسریای به دست که سعی میکنی اقلا نیمی از آن قرص ماه را پشتش پنهان کنی.
این منم جان به در برده از آن اتفاقات مرگبار؟ که حالا لالایی میخوانم کنار گهواره ات و حالا که خوابت برده خودم را با گوشی مشغول میکنم و آرام آرام تکانی به گهوارهات میدهم تا خواب شیرینات آسوده تر و عمیق تر شود.
حالا باید شاد باشم از اینکه یک سال را پشت سر گذاشتهایم. گریه امانم نمیدهد که به آغوشت نکشیده از دنیا نرفته ام. نمیدانم سالگرد تولدت باید شاد باشم از آمدنت، یا با هجوم خاطرات آن همه مصیبت دست به یقه شوم. چطور همه آنها را پشت سر گذاشتیم؟
شکر که باز هم فرصتی داد.