یک روز زیبای پاییزی من آنجا ام. کارتم را نشان میدهم و از در ورودی اش بدون سوال و جواب وارد میشوم. کوله ام را انداخته ام، و احتمالا کتابی به دست، از روی جدول ها رد میشوم. زیر لب بارها از خدا تشکر میکنم. به خودم میبالم که به دستش آورده ام. میروم، آرام و بی سر و صدا در را باز میکنم و روی یکی از صندلی های گوشه کلاس می نشینم. نزدیک پنجره. و هر از گاهی نگاهی به آن بیرون می اندازم. محوطه دانشگاه که حالا از برگ های پاییزی پر شده، و آسمان زیبایی که پاییز از سر و رویش میبارد. حتما چشمهایم را تنگ تر میکنم و در حالی که غرق در آسمانم، همه ی سال هایی که انتظار امروز را می کشیدم از جلوی چشم هایم عبور میکند. درست است که حالا سی را هم رد کرده ام. ولی رویایش یک روز هم تنهایم نگذاشته بود.
شاید یک روز که درگیری های مالی رهای مان کرد، بروم کتاب هایم را برای بار هزارم از کمد بیرون بیاورم، دستی به سر و روی شان بکشم، و این بار بچینم شان دم دست و شروع کنم به خواندن. از آن خواندن هایی که خسته میکند، ناامید میکند، گریان میکند؛ اما رسیدن به بار می آورد، و به شوق وصال هربار بلند میشوی و با انگیزه ای قوی تر ادامه میدهی.
فقط خدا به خیر بگذراند شوق وصال به این عشق بیست و چند ساله را.