ویرگول
ورودثبت نام
پاییز ☘
پاییز ☘بیشتر میخواهم نویسنده باشم تا برنامه نویس
پاییز ☘
پاییز ☘
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

خانواده ام

احساس میکنم مثل یک زخم عمیق هستند که اگر کاری بهشان نداشته باشم زخم بسته میشود، و با کوچک ترین کاری این زخم کنده می شود و عمیق تر.

این حقیقتی ست که رنجم میدهد. دلم میخواست کمی و فقط کمی اهمیت بیشتری داشتم برای شان. همیشه فرد درجه چندم بوده ام. با اینکه درجه یک ترین بوده ام برایشان در هر شرایطی. در هر حمایتی. حمایت که می گویم دلم میگیرد. احساس بی پناهی میکنم. از قدیم تا به الان. امروزی ها بهش می گویند تروما. اگرچه شاید بی نیاز از حمایت به نظر برسم. هرگز هم طلب حمایت نکردم. ولی روح من مشتاق حمایت بود. کسی بگوید این را به من بسپار. من انجامش میدهم. فکرش را هم نکن. پس من اینجا چکاره ام؟. شاید بخاطر همین است که نسبت به هیچکس بی تفاوت نیستم و همه کار میکنم برای برداشتن باری از رنج دیگری.

حتی وقتی دریا دریا حمایتت را دریافت میکنند باز هم در اولویت شان نیستی. باز هم . باز هم. باز هم.

نوشتن از رنج ها آسان نیست. حالا که تصمیم گرفته ام بی پرده تر بگویم از آنچه رنجم میدهد.

دلنوشته
۲۹
۱۹
پاییز ☘
پاییز ☘
بیشتر میخواهم نویسنده باشم تا برنامه نویس
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید