اگر دوست عزیز ویرگولی باز نمیگوید غمگین مینویسی؛
خسته تر از آنم که بخواهم به زندگی ادامه بدهم. چقدر دلم میخواهد درست مثل رکوردی که cascade تنظیم شده است تمام شوم. انگار که هرگز نبوده ام.
فکر شروع دوباره یک روز جدید چارچوبم را فرو میریزد.
چقد از همه چیز و همه کس دلزده ام. چقدر این زندگی بلد است نسازد. چقدر بلد است نشود؛ چقدر درست خودش را روی چاله چوله ها بنا کرده است. چقدر قشنگ نمی گذارد آب خوش از گلویت پایین برود.
چقدر همه چیز ویرانه است. یک جای آباد، یک جای امن پیدا نمیکنم.
خانه ات آباد، چرا؟ کاش میدانستم چرا!