امروز بعد از افطار صندوقچه کوچک خاطراتات که برای ما جاگذاشته بودی را باز کردیم. عکس های کودکی های مان بود. و یک اسکناس پنجاه تومانی که رویش تاریخ نوشته بودی و اسم خودت و رفیق سابق ات.
این عکس ها اسلحه به دست بهمان شلیک میکردند. کی فرصت کردیم انقدر بزرگ شویم که من و تو از پای آن سفره هفت سین در بغل مادر بلند شده باشیم و تو رفته باشی آن سر دنیا، و من حالا این گوشهی خاک خورده از زمین، بغضم را ببلعم و حسرت روزهای کودکی های مان را بخورم. این تو، کودک شیطون بازیگوش بودی که حالا رنج مهاجرت را کشیده، رنج غربت را، رنج اثبات خود به غیر همزبانان را؟ و حالا تک و تنها آن گوشه ی جهان میخواهد پدر شود؟
زندگی آن عکس ها چقدر ساده و خوش بود. همه مان در یک قاب، کنار هم، بدون فاصله، بدون دوری، بدون غم. از همه بهتر اینکه دیدی مادربزرگمان آن گوشه عکس آرام سرش را روی بالش گذاشته بود؟ و چه دلمان خوش بود که بالاخره پس از ساعتی چشمهایش را باز میکند. حالا اما نه مادربزرگی کنارمان هست که دلمان را به گشودن چشمهایش خوش کنیم، نه جمعی از ما که به آسودگی دور هم جمع شویم. حالا فقط تماسهای تصویریای مانده که هر دوی ما سعی میکنیم وانمود کنیم همه چیز امن و امان است تا دیگری غصه ی احوال مان را نخورد.
حاج آقا پناهیان چه درست گفت؛ دنیا یعنی رنج و نرسیدن.