از شنیدن خبر سفر یک دوست به ایران، چنان منقلب شدم که از سر شوق گریه میکنم!
پس تو کی ما را با یک سفر چند هفته ای غافلگیر میکنی؟ تصورش هم دلگرم کننده است. از همان پله های بلند بالای فرودگاه امام اینبار پایین بیایید، و ما این بار از سر شوق فریاد بکشیم! برای اولینبار ارغوان را ببینید. و تا خود خانه بلند بلند همه باهم صحبت کنیم. تو هنوز همانطور شوخ طبع و بامزه هستی؟ از فرودگاه تا خانه آنقدر ما را بخندانی که خنده و گریه های مان گره بخورد.
امروز که چند ساعتی آفلاین بودی دلم هزار راه رفت. دلم به حال غربتات خون است. به بیپناهیات. به تحمل تنهایی این رنج. کاش میشد اقلا نیمی اش را به ما میدادی. من حواسم هست که هیچوقت گله و شکایتات را پیش ما نمی آوری.و سعی میکنی فقط خبرهای خوبات را بهمان برسانی. درست مثل ما که میخواهیم هرطور شده خوشحالات کنیم. مثلا مامان امروز تا غرب تهران رفت تا چند بسته سبزی قرمه که برایت آماده کرده بود را بدهد پدر کیمیا برایتان بیاورد.
چه خوب که مادر دارد پیاز داغ درست میکند، حالا راحت اشکهایم را به پیازهای آشپزخانه ربط میدهم. میدانی، دلتنگی چنان این خانه را در آغوش گرفته، که اگر بخواهم راستش را بگویم، پیازهای مادر اشک همه مان را در میاورد.