کاش میتوانستم همانطور که ظاهرا توقعی ندارم، در واقع هم نداشتم. اما دارم. درون خودم متوقع هستم که اقلا کسانم به فکرم باشند، قدرم را بدانند، یا دلشان بخواهد گاهی ناچیز جبران کنند؛ با کمکی کوچک. اما حقیقت دنیا این است که نزدیکترین کسانات هم به تو القا میکنند که نمیتوانند.
چرا من هرگز نمیتوانم که نتوانم! همیشه توانستهام حتی وقتی در ناتوانی مطلق بودهام. حتی کم و ناچیز، اما با تمام وجود!
گاهی دلم میشکند از نادیده گرفته شدن تمام زحمات دخترک کوچکی که خودش سخت نیاز به حمایت داشت، اما حمایت کرد. کسی که مادر نبود، اما مادری کرد. میدانم که یک روز میفهمند کسانی که نادیده گرفتند. اما آن روز روزِ دیر شدن است.