عزیزم من خسته شده ام. کلافه ام. بیا با هم قرار بگذاریم ایستگاه حقانی. تو زودتر بیا. همان پیراهن سفید مردانه ات را بپوش. با آن نگاه نافذ ات جلوی گیت خروجی منتظرم بمان. راستی ساعتت یادت نرود، عجیب به دستت می آید. بیا با هم قدم بزنیم، پیاده روی کنیم ، برویم تا پارک طالقانی، راستی این بار میتوانیم دست هم را هم بگیریم. حالا دیگر دارد پنج سالی میشود که ما حلال یکدیگر شده ایم. حالا دیگر میتوانم زل بزنم به چشمانت بدون اینکه خجالت بکشم. چه خوب شد، سربالایی طالقانی را که میرویم دستم را بگیر مرا بکش بالا، زود خسته میشوم. مخصوصا این روزها که خودم خسته ی خسته ام. راستی چرا هیچوقت نمی آیم سرم را بگذارم روی شانه ات و سیر گریه کنم شاید حالم بهتر شود؟ شاید چون تو هیچوقت نمیگذاری من گریه کنم. عزیزم من که مرد نیستم، باید گاهی گریه کنم تا زنده بمانم.
برویم. من دلم آن پله های چوبی طالقانی را میخواهد. یادت هست یک روز بارانی آنجا چقدر به ما خوش گذشت؟ تمام کفشهای مان گلی شده بود. اما مهم نبود، دل مان چه شاد بود از کنار هم بودن.
چرا آن زمان ها که کم سن و سال تر بودیم روی پل طبیعت جنگولک بازی در نیاوردیم عکس بندازیم که این روز ها ببینیم شان و یاد خاطرات مان کنیم؟ میدانم. خاطرات زیادی از هم داریم برای گفتن. تمام روز های مان را با هم بودیم با اینکه از هم دور بودیم. عزیزم آن روزها فکر و خیال مان کمتر نبود؟ من که فقط یک دغدغه داشتم ، آن هم رسیدن به تو بود. این سربازی ات مگر می گذاشت. دیدی چه زود گذشت؟ تو به من می گفتی ها، من قبول نمی کردم. وقتی می گفتی بروم، ۷۰ روز بشمار برمیگردم، چقدر برایم زیاد بود. حالا چندین ۷۰ روز از آن روزها گذشته و من و تو کنار هم زندگی مان را می سازیم.
عزیزم بیا یک بار دیگر با هم قرار بگذاریم. از همان قرار های ۸ صبح. صبحانه مان را با هم میخوریم، و آنقدر باهم حرف میزنیم و قدم میزنیم و تهران را میگردیم تا همه ی سختی هایی که این روزها خسته مان کرده را فراموش کنیم.