نگفته بودم بگذار زمان همه چیز را کمکم در خودش حل کند؟ نگران حال من نباش، دارم بهتر میشوم، حالا دیگر میتوانم با کمی تلاش خودم از روی تختم، بلند شوم، بدون اینکه از کسی کمک بگیرم، میتوانم چند دقیقه سر پا بایستم، راه بروم، و چند جمله پشت هم صحبت کنم بدون اینکه نفسم بگیرد. حالا میتوانم خیلی از غذاها را به راحتی بخورم، حتی میتوانم تو را چند ثانیه ای بغل کنم. البته اگر بیشتر سعی کنم شاید به یک دقیقه هم برسد. بعدش یا تو به گریه میفتی یا کمر درد من نمی گذارد. به هرحال حالم رو به بهبودی میرود، و انشالله به زودی بهتر هم میشود و خودم کاملا میتوانم مادرت باشم.
شاید حالا فکر کنی چه کارهای پیش پا افتادهای را برایت گفتم، ولی وقتی همین نعمتهای پیش پا افتاده را از دست دادم متوجه شدم بدون آنها زندگی چقدر سخت و کسالت بار میشود. عزیزم نمیدانی چقدر خوشحالم که بالاخره میتوانم با احتیاط، کمی به پهلو بخوابم. تصورش هم سخت است بیش از یک ماه مدام طولانی مدت به پشت خوابیدن. کمرم بی حس شده بود و خودش درد کمی نبود.
حالا منتظر رضایت روزرُخ برای جراحی بستن استومی هستیم، بعد از آن به امید خدا کمکم زندگی مان به حالت عادی برمیگردد. و قول بدهیم بعد از آن تلخی و سختی این روزها را فراموش کنیم، و هرچه باقی میماند فقط خاطرات این روزها باشد.