صبح آن جمعه که بلافاصله بعد از تست دو خط صورتی پر رنگ مقابل چشمانم ظاهر شد نمی دانی چه حالی داشتم مادر جان. پدرت بعد از نماز صبح خوابیده بود که با صدای فریاد های پر شور من از خواب پرید و دوتایی بالا پایین می پریدیم از خوشحالی.
بعدش من رفتم تست بتا بدهم. بعد از آزمایش آمدم سرکار و از اپلیکیشن آزمایشگاه صد بار مراحل پیشرفت آزمایش را بررسی کردم و دلم طاقت نیاورد و با آزمایشگاه تماس گرفتم. کسی پشت خط گفت مبارک باشد خانم جواب مثبت است.
خدای من چه میشنوم؟ بعد از چندین ماه انتظار حالا من دارم مادر میشوم..
مادر جان آن شب که با پدرت رفته بودیم سونوگرافی که صدای قلبت را بشنویم بالاخره ساعت یازده شب نوبت به ما رسید. وقتی دکتر صدای قلبت را در اتاق پخش کرد دیگر از وجودت مطمئن شدم و تا خانه صدای قلبت را برای خودم تکرار میکردم : "دوپ دوپ دوپ دوپ". اصلا مرا اذیت نکردی مادر جان. فقط بعضی شب ها کمر درد دست از سرم بر نمی داشت. که آن هم فدای سرت عزیزم.
دیروز که رفته بودم پیش دکتر که از سلامتت مطلع شوم دیدم دارد دنبال چیزی در مانیتورش میگردد که پیدایش نمی کرد. دست آخر به من گفت چند هفته ای هست که قلب کوچکت از کار افتاده و مادرت متوجه نشده. چطور میتوانستم با این خبر کنار بیایم؟ نتوانستم. تا خانه هق هق گریه کردم و ابدا برایم مهم نبود دیگران چه فکر میکنند. فقط یک مادر میتواند بفهمد از کار افتادن قلب فرزند یعنی چه.
پدرت سراسیمه از کار برگشت و باهم به پزشک دیگری مراجعه کردیم.
حالا دیگر مطمئن شدیم وجودت دیگر درون من جوانه نمی زند. فرزندم من چندین هفته وجود بی جان تو را درون خودم حمل میکردم و با تویی که دیگر وجود نداشتی حرف میزدم.
فقط یک مادر میداند وقتی میگویم درد دقیقا از چه حرف میزنم.
حالا من صبح ها برای سلامتی کدام فرزندم آیت الکرسی بخوانم؟ مادرت با کتاب های روانشناسی کودکی که روی دستش باد کرده چه کند؟ بهتر است برود و بچسبد به همان مقاله های "micro services" اش. امروز صبح توی مترو دیگر برایم اهمیتی نداشت مردم فشارم بدهند وقتی دیگر تو نیستی. از سر قائم مقام هم پیاده آمدم تا شرکت. وقتی تو نباشی دیگر برایم هیچ چیزی اهمیت ندارد. حتی صبح دلم نمی خواست از خواب بیدار شوم، دلم نمی خواست بیایم سر کار. دلم نمی خواست وجود بی جان تو را حمل کنم.
من و پدرت سعی کرده بودیم با هر سختی ای که بود یک خانه کوچک برایت دست و پا کنیم. دل مان نمی خواست همین که پایت را به این دنیا گذاشتی هر سال نگران خانه عوض کردن مان باشی. اما شاید دلت نخواست پایت را به این دنیای پر از جنگ و تجاوز بگذاری.
برای نیامدنت هیچ برنامه ای نداشتم. حالا نمیدانم باید روزهای پیش رو را چطور سر کنم.
فرزندم کم کم باید آماده شوم آخر هفته بروم بیمارستان تا تو را از من جدا کنند. این سخت ترین قسمت ماجراست. مادرت می ترسد. چون هیچ تصوری نسبت به این اتفاق ندارد. ولی دلم میخواست تو را قوی و نترس بار بیاورم. داشتم خودم را آماده میکردم. اما تو برای رفتن عجله داشتی. حالا ترس از هرگز کودکی در من متولد نشدن تمام وجود مرا گرفته است.
فرزندم با تمام وجودم دوستت دارم دلم برای آن دست و پای کوچولویت که هرگز ندیدم شان تنگ میشود.