سالها پیش، درست همین روزها بود، پاییز داشت از راه میرسید، که من عاشق پدرت شدم. عزیزم من ذاتا انسان عاشقی به دنیا آمدهام. عاشق پدرت، عاشق خانوادهام، درسم، کارم، و تمام انتخاب هایم. و حالا هم که عاشق تو هستم. دانه ی انارم. عشق تو عشق عجیبی ست دخترم، عشق مشترک من و پدرت. پدرت، پدرت، پدرت... چه بخت بلندی داریم من و تو که عشق پدرت را داریم عزیزم. وصف مهربانیاش در کلمه نمیگنجد،هرچه خوبی سراغ داری را در پدرت جستجو کن. هر طور دلت میخواهد رویش حساب کن، کسی که هرگز ناامیدت نمیکند. من و تو پشتمان به کوهی ست که با تمام مهرش ما را سخت در آغوش گرفته است.
برایت خوشحالم که وارد خانه پر عشقمان میشوی. قلب اهالی این خانه برای یکدیگر میتپد. اینجا کسی دنبال مقصر نمیگردد، کسی با صدای بلند صحبت نمیکند، اجباری وجود ندارد، هرچه هست مهر است و احترام و علاقه. دلمان میخواهد مهر این خانه را در روحت تزریق کنیم.
پاییز که میشود حال دل خانهمان خوب است، پاییز یادآور خاطرات خوش اهالی این خانه است. این روزها بیشتر حرفهای مان با تو شروع میشود، به تو ختم میشود. تو امید مشترک خانهمان شده ای، روزها را میشماریم، ماهها را میشماریم، فصلها را. بالاخره یک روز از همین روزها که مشغول شمارشاش هستیم از راه میرسی و ما را وارد فصل جدیدی از زندگی میکنی، و چشممان را به دیدارت روشن میکنی.