مادر تو چقدر مهربانی که از هیچ برای ما رویا میسازی، خاطره به بار میآوری. تو با خالیترین دستان دنیا پشت ما آمدی، تک تک مان را دکتر و مهندس کردی و بعد آزادمان گذاشتی تا پرواز کنیم. هنوز هم دستهای تو خالیست مادر مهربانم، ولی سازش را چه خوب بلدی. چه خوب بلدی از هیچ پسانداز کنی. قطره قطره سوهان و زعفران و سبزی قرمه و چه و چه جمع کنی برای سوغات به آن سوی دنیا برای پسری که حالا بیشتر برایمان خاطره شده است، و تصویری در قاب گوشی که گاهی صدا و تصویرش هم هماهنگ نیست، ولی قلب مان برایش می تپد. و تمام دارایی ات که یک اسکناس پنجاه دلاری بود را چه مادرانه داخل یکی از آن پاکتهای زیبا گذاشتی و با دستخط قشنگت عید را بهشان تبریک گفتی و نوشتی "ببخشید کمه".
مادر تو هیچوقت برای ما کم نبودی. سرت را بالا بگیر. تو به ما یاد دادی چطور با کم بسازیم و آبرومندانه زندگی کنیم. سرت را بالا بگیر که پنجاه دلارت میارزد به همه آن عیدی های چند هزار دلاری شان.
کاش میشد اقلا بخش کوچکی از آغوشات را داخل یکی از همین پاکتها برایش می فرستادی. میدانم با دیدن همین جمله کوتاه دو کلمهایت، دلتنگی امانش را میبرد و هیچ چیز جز آغوش امن تو نمی تواند آراماش کند. آرامم کند..