احساس میکنم گم شدهام. هیچوقت در زندگیام احساس رسیدن و شعف و سر آرام به بالین گذاشتن را تجربه نکرده ام. چون همیشه در فکر بعدی ها بوده ام. شاید این مشکل بزرگ زندگی کسانی ست که ناخواسته ذاتا کمال گرا بوده اند. یا شاید هم برچسبی ست که بشر به ما زده است. آخر کجای این خواستن ها کمالگرایی محسوب میشود. من که هیچوقت با این کلمه سر سازگاری نداشته ام. من فقط احساس میکنم باید بیشتر از این باشم. و اگر روزم را بدون یادگیری تمام کنم آن روز را از دست داده ام. یادگیری کمترین تحرک حق بشر است. کجایش کمالگرایی محسوب میشود.
من دیگر تقریبا به این باور رسیده ام که شاید فقط در جهان ابدی بشود یک آرامش نسبی را تجربه کرد. مثلا چشمانت را ببندی و بتوانی به چیزی فکر نکنی و خودت را در قبال هزاران موضوع مسئول ندانی و فقط سعی کنی از این چشم بر هم گذاشتن لذت ببری.
من حتی در رسیدن هم احساس هزاران نرسیدن دارم. ترس از ، از دست دادن. درمورد همه چیز. دست از سر من بر نداشته است. تلاش هایم برای دوره های روانشناسی و ارتقا شخصیت و چه و چه هم فقط تا زمانی که تمرینات را ادامه دهم کمی کمکم میکند. بعد از آن چیزی که بر من غالب است ترس است و ترس. نمیدانم اینکه زنی سی ساله هنوز اسیر و مغلوب هزاران ترس است ریشه در چه کار خطایی دارد و تا کجا همراهم خواهد بود. مثلا یکیش همین ترس از نوشتن و اینطور محافظه کارانه نوشتن. حتی وقتی در وبلاگ شخصی بی نام و نشانم می نوشتم.
احساس میکنم گم شده ام. معلقم. و هزاران کار ناتمام برایم باقیمانده ست.