من نتوانستم توقع و انتظار را کنار بگذارم. من فقط سعی کرده ام به زبان نیاورم. که یعنی مثلا اهل منت گذاشتن نیستم. من برایش روزهای جوانی ام را داده ام. یک دختر بیست و چند ساله که در روزهای جوانی اش روشنایی روز را ندید، قبل از طلوع آفتاب میرفت و آخرشب برمیگشت. هرچه بود خستگی و گرسنگی بود. من چه معصومانه تا ریال آخر پول هایم را خرج کتاب و قلمش میکردم که پول خرید بیسکوییت هم برای خودم نمی ماند. کسی که ساعت ها با اتوبوس بین شهری رفت و آمد میکرد چون ته مانده ی پول هایش کفاف خرج تاکسی را نمیداد؛ولی برای رفت و آمد به کلاس هایش برای او سرویس شخصی گرفته بود.هیچ چیز در قیاس با او در اولویت نبود.با ترازهایش اشک شوق می ریختم و گاه تا صبح از فکر و خیال خواب به چشمم راه نداشت. من چه ساده و معصومانه در حقش مادری کردم و تکیه گاه سفت و محکمش شدم. که خودم سخت نیاز به تکیه کردن داشتم. حالا باید بی توقع و بی انتظار باشم. فوقش بتوانم تکه های شکسته قلبم را پنهان کنم. همین.
این آخرین نوشته ام درموردش نخواهد بود. چون به این راحتی ها سنگینی قلبم تمامی ندارد.