ویرگول
ورودثبت نام
پارسا خوشحال
پارسا خوشحالجایی برای نوشتن چیزهایی که دوستشان دارم...
پارسا خوشحال
پارسا خوشحال
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

کُدها بهانه‌اند.

بخش مهمی از زندگی من در آکادمی یاسان گذشته؛
جایی که اول در آن یاد گرفتم و راستش، هنوز هم دارم از آن یاد می‌گیرم.
«قصه‌های یاسانی» مجموعه‌ای از روایت‌های واقعیِ بچه‌ها و مربی‌هاست؛ قصه‌هایی از یاد گرفتن کنار بچه‌ها، از صبوری، از وقت‌هایی که می‌فهمی کدها فقط بهانه‌اند.

و این قصه، روایت تجربه‌های خانم زهرا جلوه است.
**برای حفظ هویت بچه ها؛ نام ها ساختگی هستند.

هنوز چند دقیقه از کلاس نگذشته بود که حس کردم یک جای کار می‌لنگد. رادین بیش از حد ساکت بود.

نه سؤال می‌پرسید، نه کدی می‌نوشت، فقط با دقتی عجیب به مانیتورش خیره شده بود. با خودم گفتم: «بعید می‌دونم این حجم تمرکز برای یاد گرفتن اسکرچ باشه!»

آن روزها بخشی از یاد گرفتن، داخل دنیای ماینکرفت اتفاق می‌افتاد. شهری ساخته بودیم که بچه‌ها بیرون از کلاس، آنجا کنار هم یاد بگیرند؛ همکاری کنند، مسئله حل کنند و چیزی بسازند. فقط رادین ظاهراً زمانش را اشتباه گرفته بود... 😂

با سیستم دوم وارد سرور شدم. حدسم درست بود، آرام رفتم پشت سر کاراکتر بازی و حذفش کردم! چند ثانیه بعد، رادین با چشمانی گرد شده به دوربین وب‌کم زل زده بود. گفتم:
«متوجه شدی این قسمت از کد رو؟»

بعد از کلاس بهم زنگ زد. اولین جمله‌اش این نبود که چرا وسط درس حواسم پرت شد. گفت: «خانم… چرا من رو از بازی حذف کردید؟! همه‌ی آیتم‌هام از بین رفت…»
خندیدم و گفتم:
«دوباره جمعشون می‌کنی؛ فقط دیگه سر کلاس نرو ماینکرفت بازی کن!»


اما این شیطنت‌ها و لحظاتِ بازیگوشانه، تنها یک روی سکه‌ی کلاس بود. بعضی روزها، مسئله دیگر ماینکرفت و اسکرچ نبود؛ خودِ بچه‌ها بودند.

آراد، از آن بچه‌هایی بود که حضورش بیشتر با سکوتش به چشم می‌آمد.
تقریباً هر جلسه، چند دقیقه دیرتر وارد کلاس می‌شد. وقتی از او می‌خواستی پروژه را جلو ببرد، فقط چند ثانیه به مانیتورش خیره می‌شد، بعد آرام سرش را تکان می‌داد؛ انگار دنبال جوابی می‌گشت که روی صفحه نبود. تمرین‌هایش یا نیمه‌کاره بود، یا اصلاً ارسال نمی‌شد. خانواده‌اش اصرار داشتند برنامه‌نویسی را ادامه بدهد، اما هر هفته که می‌آمد، فاصله‌اش با دنیای کدها بیشتر می‌شد.

اما مربی قصه‌ی ما نتوانست بی‌تفاوت بماند. خیلی زود فهمید این مسیر را نمی‌شود تنهایی رفت.
کنار خانم صادقیان نشست و از تجربه‌هایش شنید.
با خانم صالحی مشورت کرد.
پای صحبت خانم امیری نشست و از روان‌شناس مجموعه هم کمک گرفت.

بعد، خانواده را هم وارد این مسیر کرد.
کم‌کم معلوم شد مسئله فقط برنامه‌نویسی نیست؛ مسیر باید از جای دیگری شروع می‌شد.
بعضی وقت‌ها، هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم کسی را مجبور کنیم چیزی را دوست داشته باشد.
از همان روزها، کلاس هم برای او عوض شد. دیگر اولین سؤال این نبود: «چرا تمرینت را انجام ندادی؟» مربی بیشتر دوست داشت بداند: «امروز چه چیزی را خودت امتحان کردی؟» یا «کدام قسمت را توانستی انجام بدهی؟»

حدود یک ماه بعد، دیگر تمرین‌ها یکی‌یکی می‌رسیدند. آراد سؤال می‌پرسید.
گاهی حتی قبل از شروع کلاس، پروژه‌اش را می‌فرستاد و منتظر می‌ماند ببیند این بار درست انجامش داده یا نه. تا جایی که بعدها همان آراد که روزی با بی‌میلی وارد کلاس می‌شد، بعد از پایان دوره‌ی اسکرچ، پایتون را هم یاد گرفت.

و شاید همان روزها بود که خانم جلوه فهمید: مربی بودن فقط یاد دادن نیست؛ باید کنار بچه‌ها زندگی کرد تا هم از آن‌ها یاد گرفت و هم در کنارشان یاد داد.


مرداد ۱۳۹۹ اولین کلاس‌هایش شروع شدند؛ بهمن ۱۴۰۰ وقت خداحافظی رسید. فکر می‌کرد قرار است از دنیای بچه‌ها فاصله بگیرد؛ ولی دنیای بچه‌ها هنوز کارش با او تمام نشده بود. این‌بار، او را کنار دانش‌آموزهای کلاس اول و دوم نشاند؛ به عنوان مربی کامپیوتر مدرسه.

مربیآموزش کودکانماینکرفتداستان واقعی
۰
۰
پارسا خوشحال
پارسا خوشحال
جایی برای نوشتن چیزهایی که دوستشان دارم...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید