بخش مهمی از زندگی من در آکادمی یاسان گذشته؛
جایی که اول در آن یاد گرفتم و راستش، هنوز هم دارم از آن یاد می‌گیرم.
«قصه‌های یاسانی» مجموعه‌ای از روایت‌های واقعیِ بچه‌ها و مربی‌هاست؛ قصه‌هایی از آدم‌هایی که می‌آیند، می‌مانند، چیزی به ما اضافه می‌کنند و گاهی، سال‌ها بعد، می‌فهمیم بخشی از خاطراتمان شده‌اند.و این قصه، روایتی از زبان خانم فاطمه کسنوی است.
برای حفظ هویت بچه‌ها؛ نام‌ها ساختگی هستند.
وقتی به عقب نگاه می‌کنم، فکر نمی‌کردم قصه‌ی من در یاسان این‌قدر طولانی شود. حالا یادگاری‌های زیادی از آن سال‌ها دارم؛ تکه‌هایی از زندگی که هرکدام به شکلی بخشی از من شده‌اند.
مهرماه ۱۳۹۹ بود؛ اوج روزهای کرونا.
کارم را با دو کلاس شروع کردم؛ یکی دخترها و یکی پسرها. روی هم سی بچه، از کلاس چهارم تا ششم. آن روزها بیشترشان را از پشت صفحه‌ی لپ‌تاپ می‌دیدم و قرار بود همان‌جا، وسط روزهایی که همه‌چیز شکل عجیبی پیدا کرده بود، کنارشان باشم.
کیان کوچک‌ترین عضو کلاس بود. سنش کمتر از بقیه بود و بعضی از دستورهای اسکرچ را هنوز درست تلفظ نمی‌کرد. هر بار که اسم یکی از دستورها را به شیوه‌ی خودش می‌گفت، کلاس برای من کمی بامزه‌تر می‌شد.
محمدرضا اما همیشه کارهایش را درست و به‌موقع انجام می‌داد. یک روز در تماس هفتگی ازش پرسیدم:
«چی کار می‌کنی؟»
گفت: «دارم به بطالت کامل می‌گذرونم.»
-«مگه میشه؟ بالاخره یه سودی باید داشته باشه! دقیقاً داری چی کار می‌کنی؟»
-«هیچی خانم، دارم از پنجره ماشین‌ها رو نگاه می‌کنم.»
همان‌جا فهمیدم منظورش از «به بطالت کامل گذروندن» احتمالاً چیز دیگری بوده! 😂
مرتضی اما از آن بچه‌هایی بود که برنامه‌ی خودش را داشت. چند هفته هیچ کاری انجام نمی‌داد و بعد یک‌دفعه کار سه، چهار هفته را با هم می‌فرستاد. تازه اصرار هم داشت که جمعه فازش را بفرستد و من پشت سیستم باشم تا همان موقع تصحیحش کنم و تمرین بعدی برایش باز شود.
یک بار تلفنم را نگاه کردم و دیدم هفده تماس بی‌پاسخ از مرتضی دارم!😶
گاهی این تماس‌ها آن‌قدر ادامه پیدا می‌کرد که به زندگی روزمره‌ام هم می‌رسید. بالاخره دوره تمام شد و بچه‌ها رفتند سراغ مربی‌های جدیدشان. فکر کردم دیگر تماس های گاه و بی‌گاه مرتضی هم تمام شد.
فردای آن روز، نزدیک دفتر بودم که تلفنم زنگ خورد. مرتضی بود.
با خودم گفتم: «خدایا، چی شده؟»
گفت: «خانم، میشه به مربی جدیدم بگید فازی که فرستادم رو چک کنه؟ شماره تلفنش رو ندارم!»
گفتم: «شماره‌ی مربی‌ات رو بگیر و بهش بگو!» 😂
معین هم یک بار دقیقاً در یکی از مهم‌ترین روزهای زندگی من زنگ زد.
روز عقد من بود و داشتم آماده می‌شدم که بروم محضر. تلفنم زنگ خورد.
«خانم، میشه فازم رو چک کنید؟»
گفتم: «الان واقعاً دسترسی به سیستم ندارم و نمی‌تونم.»
کمی بعد مادرش زنگ زد و گفت معین خیلی ذوق دارد که تمرینش را انجام بدهد و اگر می‌شود فقط یک لحظه آن را چک کنم.
گفتم: «چشم، ولی اگر میشه فردا. الان سر سفره عقد هستم؛ بله رو بگم، فردا در خدمتم!»
مادرش هم تبریک گفت و تماس تمام شد.
این‌ها خاطرات همان دوره‌ی اول بودند؛ اما قصه‌ی بچه‌ها برای من با همان سی نفر تمام نشد. بعدها بچه‌های دیگری آمدند.
یکی از آنها عادت داشت صبح خیلی زود، حدود شش یا شش‌ونیم، زنگ بزند. یک بار بهش گفتم: «مربی‌ها بعد از ساعت ۹ جواب میدن.»
از فردای آن روز، هر صبح رأس ساعت ۹ زنگ می‌زد. یک بار زودتر از ۹ نشستم کنار گوشی تا ببینم واقعاً این ساعت را رعایت می‌کند یا نه.
باورتان نمی‌شود؛ همان لحظه که ساعت شد ۹، تلفن زنگ خورد. انگار آلارم گذاشته بود!
آرشام هم یکی از بچه‌هایی بود که خیلی برنامه‌نویسی را دوست داشت، اما مدت زیادی نمی‌توانست به صفحه‌ی لپ‌تاپ یا کامپیوتر نگاه کند و اذیت می‌شد. چند ماه بعد مجبور شد کلاس را کنار بگذارد. با این حال، ارتباطمان همان‌جا تمام نشد.
هنوز هم از او خبر دارم.
صبا را اوایل خیلی معمولی می‌دیدم. مثل خیلی از بچه‌ها آمده بود کلاس و فکر می‌کردم کم‌کم جلو می‌رود. اما بعد از حدود یک ماه، یک‌دفعه راه افتاد. تسلطش روی کدهای اسکرچ آن‌قدر زیاد شده بود که بعضی وقت‌ها نکته‌ای را می‌گفت که هنوز من نگفته بودم. یک بار حتی مشکلی در کد یکی از بچه‌ها بود که خودم پیدایش نمی‌کردم. صبا پیدایش کرد.
مریم هم اولش خیلی آرام بود. وب‌کم می‌داد، ساکت می‌نشست و واکنش زیادی نشان نمی‌داد. سه چهار هفته بعد، همان مریم شده بود کسی که به دوست‌هایش زنگ می‌زد و می‌گفت: «بیا کلاس داریم!»
در این راه خانواده ها هم کنار مسیر ایستاده بودند و آنها هم اثری برجای گذاشتند. یاسمن وسط ترم به کلاس اضافه شده بود، اما خیلی خوب جلو آمده بود. خانواده‌اش گفتند: «حال یاسمن خیلی خوبه و دلش می‌خواد مسیر برنامه‌نویسی رو ادامه بده. ما هم دوست داریم برای این مسیر براش سرمایه‌گذاری کنیم.»
برای من شنیدن همین چند جمله خیلی ارزشمند بود.
نه فقط به خاطر برنامه‌نویسی؛ بیشتر برای اینکه می‌دیدم حال یک بچه با چیزی که دارد انجام می‌دهد خوب است.
آن سال‌ها فقط کلاس و بچه نبود.
من مسئولیت گروهی از مربی‌ها را هم داشتم و پنجشنبه‌ها معمولاً از آن روزهای شلوغ بودند. از صبح پای سیستم بودم، بین جلسه‌ها کلاس داشتم و گاهی تا شب حتی فرصت نمی‌کردم از جایم بلند شوم.
بعضی وقت‌ها خانواده برایم چای می‌آوردند، چون می‌دیدند از صبح تا شب پای سیستم هستم. آخر روزها خسته بودم؛ اما عجیب این بود که کلاس‌هایی که با بچه‌ها داشتم، هنوز برایم انرژی داشت.
حالا که به آن سال‌ها نگاه می‌کنم، شاید اصلاً قرار نیست یکی را انتخاب کنم.
چون قصه‌ی من در یاسان، یک خاطره‌ی بزرگ نیست؛ مجموعه‌ای از همین تکه‌های کوچک است. تکه‌هایی که کنار هم، سال‌هایی را می‌سازند که حالا می‌فهمم فقط در آنها کار نکردم...
