ویرگول
ورودثبت نام
پارسا خوشحال
پارسا خوشحالجایی برای نوشتن چیزهایی که دوستشان دارم...
پارسا خوشحال
پارسا خوشحال
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

نمی‌دانم در دنیای آن‌ها چه اثری مانده...

بخش مهمی از زندگی من در آکادمی یاسان گذشته؛
جایی که اول در آن یاد گرفتم و راستش، هنوز هم دارم از آن یاد می‌گیرم.
«قصه‌های یاسانی» مجموعه‌ای از روایت‌های واقعیِ بچه‌ها و مربی‌هاست؛ قصه‌هایی از آدم‌هایی که می‌آیند، می‌مانند، چیزی به ما اضافه می‌کنند و گاهی، سال‌ها بعد، می‌فهمیم بخشی از خاطراتمان شده‌اند.

و این قصه، روایتی از زبان خانم زهرا آزادی است.


وقتی به آخرین روزهای مربیگری‌ام فکر می‌کنم، هنوز نمی‌دانم از آن سال‌ها چه چیزی در دنیای بچه‌ها باقی مانده است.
بهمن‌ماه ۱۴۰۲ بود که کارم را با یک کلاس گروهی دخترانه اسکرچ شروع کردم.
از همان جلسه‌های اول یک مشکل بامزه داشتیم؛ تعداد زیادی از بچه‌ها اسمشان باران بود!
هر بار می‌گفتم «باران...» چند نفر هم‌زمان نگاهم می‌کردند و من می‌ماندم که بالاخره با کدامشان کار دارم. 😅

اما خیلی زود، پشت همین اسم‌های شبیه به هم، دنیای متفاوت هرکدامشان را دیدم.
یکی از دخترها بود که خانواده‌اش خیلی امید نداشتند بتواند کلاس را ادامه بدهد. زبانش ضعیف بود و شاید در نگاه اول، یاد گرفتن برنامه‌نویسی برایش مسیر سختی به نظر می‌رسید.
من هم اول نمی‌دانستم باید چه کار کنم.
از مربی‌های دیگر کمک گرفتم و کم‌کم یاد گرفتم قرار نیست مدام به او فشار بیاورم که «باید زبانت را بهتر کنی».
کافی بود کلمات را بشنود، شکل کدها را ببیند و کم‌کم جلو برود.
او هم ادامه داد.
و تا جایی که من می‌دانم، هنوز در مسیر یادگیری هست و ادامه می‌دهد.


بیش از یک سال گذشته بود که یکی از بچه‌ها، با همان کلاس‌های آنلاین، برایم یک اتفاق جالب ساخت.
خانواده‌اش از اول چندان به کلاس آنلاین اعتماد نداشتند. فکر می‌کردند هیچ‌وقت نمی‌تواند جای کلاس حضوری را بگیرد.
اما کلاس‌ها ادامه پیدا کرد. بیش از یک سال کنار هم بودیم و پروژه‌ها یکی‌یکی جلو می‌رفتند.
تا اینکه یک روز خانواده‌اش خبر دادند پروژه‌ی اسکرچ در مسابقه‌ی شریف‌لنسر مقام آورده است.

بعد از آن، خودشان گفتند:
«خیلی خوشحالیم که دخترمون این راه را رفته و بهش اعتماد کردیم».
همان‌جا، برای چند لحظه با خودم گفتم:
چقدر خوشحالم براش؛ شاید تاثیر داشته کلاس‌هامون!


ولی هیچ‌کدام از این اتفاق‌ها باعث نشد وقتی نوبت خداحافظی رسید، بدانم واقعاً چه چیزی برای بچه‌ها باقی گذاشته‌ام.
آخرین جلسه‌ی دوره‌ی اولم که تمام شد، بعضی از بچه‌ها ناراحت بودند و بعضی نه. کلاس تمام شده بود و هرکدامشان قرار بود مسیر خودشان را ادامه بدهند.
من اما با یک سؤال مانده بودم:
واقعاً چقدر از این مدت، از این کلاس‌ها و از این همه ساعت کنار هم بودن، در دنیای آن‌ها باقی مانده است؟
شاید همان موقع هیچ‌کدامشان نمی‌توانستند جوابش را بدهند.
شاید خود من هم نمی‌توانستم.


بعدتر، به خاطر بیشتر شدن مسئولیت‌هایم، دیگر مربی مستقیم بچه‌ها نبودم.
اما دنیای آن‌ها برایم تمام نشد.

دلم برایشان تنگ می‌شود؛ برای وقتی که باید صبر می‌کردم تا حرفشان را بشنوم، برای وقت‌هایی که سعی می‌کردم بفهمم هرکدامشان با چه مسیری بهتر رشد می‌کنند، حتی برای کلاس‌های روزهای جنگ که با همه‌ی اضطرابش، باز هم وقتی بچه‌ها می‌آمدند، چند ساعتی همه‌چیز شکل دیگری پیدا می‌کرد.
گاهی دلم می‌خواهد دوباره برگردم.
اما فعلاً شرایطش نیست.


هنوز هم گاهی با خودم فکر می‌کنم واقعاً چقدر توانسته‌ام روی دنیای بچه‌ها اثر بگذارم.
در گفت‌وگویی که برای تهیه‌ی این قصه داشتیم، صحبت به همین موضوع رسید. پارسا، یکی از بچه‌های قدیمی یاسان، گفت:
«مربی‌ها خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنند روی دنیای بچه‌ها تأثیر می‌گذارند. شاید همان موقع به زبان نیواریم؛ حتی شاید سال‌ها بعد بفهمیم چه چیزی از شما یاد گرفتیم».
چند لحظه فقط به حرفش فکر کردم.
بعد، کمی لبخند زدم.

 

داستان واقعیآموزش کودکاناموزش برنامه نویسیخاطره نویسی
۵
۰
پارسا خوشحال
پارسا خوشحال
جایی برای نوشتن چیزهایی که دوستشان دارم...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید