بخش مهمی از زندگی من در آکادمی یاسان گذشته؛
جایی که اول در آن یاد گرفتم و راستش، هنوز هم دارم از آن یاد میگیرم.
«قصههای یاسانی» مجموعهای از روایتهای واقعیِ بچهها و مربیهاست؛ قصههایی از یاد گرفتن کنار بچهها، از صبوری، از همراهی، و از وقتهایی که میفهمی گاهی برای اینکه کسی خودش باشد، فقط کافی است جایی برای خودش داشته باشد.و این قصه، روایتی از زبان خانم منصوره قاسمی است.
برای حفظ هویت بچهها؛ نامها ساختگی هستند.
«تنها معلمی بودید که باعث شدید خودمون باشیم.»
وقتی این جمله را شنیدم، چند لحظه فقط نگاهشان کردم. انتظار هر حرفی را داشتم؛ اینکه از پروژهها بگویند، از بازیهایی که سر کلاس کرده بودیم یا حتی از شیطنتهایی که هیچوقت تمام نمیشد. اما این جمله، مرا یکباره به اولین روزهای حضورم در یاسان برد.
دیماه ۱۴۰۰ بود؛ روزهای سردِ سال؛ آخرین نفسهای دوران کرونا و کلاسهای آنلاین.
کلاس من شانزده پسرِ کلاسچهارمی داشت؛ شانزده دنیای متفاوت که هر کدام از پشت صفحهی لپتاپ وارد خانهی من میشدند. شیطنت میکردند، سؤال میپرسیدند، میخندیدند و گاهی هم حوصلهی هیچچیز را نداشتند. شاید همان تفاوتِ دنیایشان بود که باعث شد دلم بخواهد کنارشان بمانم.
بین همهی آنها، علی برایم متفاوت بود.
در کلاسهای یکبهیک راحت حرف میزد. سؤال میپرسید و دربارهی کدهایش توضیح میداد. اما همین که کلاس گروهی شروع میشد و نوبت ارائهی پروژهاش میرسید، انگار همهچیز عوض میشد.
جملههایش نیمهکاره میماندند.
استرس، لکنتش را بیشتر میکرد و هر بار توضیح دادن برایش سختتر از قبل میشد.
روزهای زیادی به این موضوع فکر کردم. راههایی را که معمولاً به ذهن هر مربیای میرسید امتحان کردم، اما هیچکدام آن چیزی نبود که دنبالش بودم.
بعد با خودم فکر کردم شاید لازم نباشد فقط علی تمرین کند.
شاید لازم باشد فضای کلاس هم تغییر کند.
از او خواستم در کلاسهای یکبهیک، توضیح دادن کدهای اسکرچ را تمرین کنیم. بعد، پیش از کلاس گروهی، با بقیهی بچهها صحبت کردم. گفتم دوستشان قرار است برای اولینبار بخشی از کدش را برای همه توضیح بدهد؛ فقط اینبار، بیشتر از همیشه به همراهی و صبوری آنها احتیاج دارد.

روز کلاس رسید.
برخلاف همیشه، همه آرام بودند.
وبکمها روشن بودند و کسی وسط حرف دیگری نمیپرید. انگار همه، بیآنکه قرار خاصی گذاشته باشند، فقط میخواستند به دوستشان فرصت بدهند.
علی شروع کرد.
چند ثانیهی اول، فقط سکوت بود.
جملههایش هنوز با مکث همراه بود، اما این بار ادامه پیدا میکردند.
وقتی توضیحش تمام شد، با همان صدای آرام گفت:
«امیدوارم خوب توضیح داده باشم…»
بعد از آن روز، علی کمکم تغییر کرد. نه فقط در ارائههایش؛ انگار آرامآرام به خودش بیشتر اعتماد میکرد.
یک سال و نیم بعد، نوبت خداحافظی من با آن کلاس رسید.
راستش فکر نمیکردم آن پسرهای پرانرژی و بازیگوش، روز خداحافظی اینقدر ساکت باشند. بعضیهایشان گریه میکردند و بعضی دیگر فقط نگاهم میکردند.
وسط همان سکوت، یکی از بچهها گفت:
«تنها معلمی بودید که باعث شدید خودمون باشیم.»
آن روز فقط لبخند زدم.
اما معنای آن جمله را سالها بعد، میان روزهای جنگ فهمیدم.
بیرون، صدای اخبار قطع نمیشد.
اما داخل کلاس، هنوز صدای بچهها میآمد.