حافظ نصیری

**از کوهستان تا تهران؛ روایتِ یک مسیر برای یافتنِ خود*

اینجا جایی است که من ریشه دارم.
روستای رودسرا ،اشتنیف ،کفترخوانی این‌ها فقط نام‌های یک ییلاقِ خانوادگی نیستند، این‌ها فصل‌هایِ کودکی و جوانیِ من هستند. جایی که تابستان‌ها میانِ درختان و در کنارِ دام‌ها، معنایِ واقعیِ «بودن» را یاد گرفتم.

من حافظ نصیری هستم. متولد ۱۳۶۷.
بسیاری من را با کارهای اداری یا فروشندگی می‌شناسند، اما من خودم را با آن پسربچه‌ای می‌شناسم که در دلِ جنگل و کوهستان، با طبیعت هم‌زمان شده بود.

مسیرِ زندگی من، مسیری برای بازگشت به خویشتن بوده است. از چوپانی و کشاورزی در کوهستان تا تحصیل در رشته صنایع شیمیایی، و از ده سال فروشندگی در رشت تا امروز در هیاهوی تهران؛ هر مرحله‌ای، تکه‌ای از پازلِ وجودِ من را ساخته است.

من در این سال‌ها، تجربه‌ی بزرگترین رنجِ زندگی را چشیده‌ام: **«گم کردنِ خود»**.
در میانه‌یِ هیاهویِ شهر و فشارِ محیط بیرون، فهمیدم که بزرگترین مانع، هویتی است که دنیا به من تحمیل کرده بود. اما با بازگشت به آموزه‌های طبیعت و مسیرِ خودشناسی، فهمیدم که ارزشِ من، نه در آنچه «دارم»، بلکه در آنچه «هستم» نهفته است.

من معتقدم «بیرون»، فقط یک منظره نیست؛ بیرون، بستری برای خلق کردن است. من از قدرتِ ارتباط گرفتن استفاده می‌کنم تا بتوانم در این محیط، ارزش خلق کنم. نیت من در هر تماس و هر تعاملی، این است که چیزی از آرامش و برکتِ آن طبیعتِ بکر را به دنیایِ پرهیاهویِ بیرون بیاورم.

من اینجا می‌نویسم تا خودم را پیدا کنم، تا در میانه‌یِ ساعت‌هایِ تیک‌تاکِ این شهر، دوباره با زمانِ طبیعت هم‌گام شوم. چرا که شفا را نه در داروهایِ بیرون، بلکه در اتصال به ریشه‌ها و طبیعت یافته‌ام.