
من عاشق دیده شدنم. عاشق تأیید شدنم. عاشق اینم که کسی نگاهم کنه و بگه: «میبینمت. بودنت مهمه. برای چیزی که هستی، ارزشمندی.»
مدتها فکر میکردم شاید این نیاز در من نشونهی ضعف باشه. شاید زیادی به تأیید دیگران وابستهام. شاید باید یاد بگیرم که هیچچیز برام مهم نباشه و بدون توجه و تشویق دیگران زندگی کنم.
اما حالا دارم به چیز دیگهای فکر میکنم.
شاید من فقط انسانی باشم که سالها از دیده شدن محروم بوده.
من در محیطی بزرگ شدم که رقابت و مقایسه و سرزنش، بخش بزرگی از زندگی روزمره بود. محیطی که در اون کمتر فرصت داشتم خودم رو بشناسم، احساساتم رو بیان کنم و بدون ترس از قضاوت، تجربه کنم.
هیچوقت اونقدر که نیاز داشتم، کسی کنارم نبود تا بهم بگه:
«فدای سرت! آدم باید اشتباه کنه. باید گاهی حماقت کنه. باید تجربه کنه، از دست بده، زمین بخوره تا کمکم خودش رو پیدا کنه.»
من بیشتر از اینکه پذیرش رو تجربه کنم، قضاوت رو تجربه کردم. بیشتر از اینکه تشویق بشم، با دیگران مقایسه شدم. و بیشتر از اینکه یاد بگیرم چطور به خودم اعتماد کنم، یاد گرفتم مدام خودم رو زیر سؤال ببرم.
من بلد نبودم برای خواستههام درخواست کنم. بلد نبودم از حقم دفاع کنم. بلد نبودم بفهمم واقعاً چی میخوام، چی خوشحالم میکنه و کجا دارم برخلاف خودم زندگی میکنم.
شاید چون کسی به اندازهی کافی بهم یاد نداده بود که خواستههای من هم مهماند. احساسات من هم ارزش شنیده شدن دارند. و من هم حق دارم بدون اینکه مجبور باشم چیزی رو ثابت کنم، پذیرفته بشم.
همیشه خودم باید به خودم قوت قلب میدادم. خودم باید خودم رو تشویق میکردم. خودم باید بعد از هر شکست، به خودم میگفتم که هنوز ارزشمندم.
من فقط خودم رو داشتم.
و شاید همین باعث شده باشه که امروز، بیشتر از بعضی آدمها، تشنهی تأیید و توجه باشم.
اما حالا میخوام به این نیازم با مهربونی نگاه کنم، نه با سرزنش.
من حق دارم دلم بخواد کسی بهم افتخار کنه. حق دارم از شنیدن یک جملهی محبتآمیز خوشحال بشم. حق دارم بخوام تلاشهام دیده بشن. حق دارم از آدمهایی که دوستشون دارم، محبت و توجه دریافت کنم.
قرار نیست برای رسیدن به خودپذیری، تمام نیازهای انسانیام رو انکار کنم.
قرار نیست به خودم بگم چون باید خودم رو دوست داشته باشم، پس نباید به محبت دیگران نیاز داشته باشم.
خوددوستی به معنای بینیازی از دیگران نیست.
من میتونم یاد بگیرم خودم رو تأیید کنم و در عین حال، از تأیید شدن توسط دیگران لذت ببرم. میتونم مستقل باشم و در عین حال، دلم بخواد کسی دستم رو بگیره. میتونم خودم رو دوست داشته باشم و همچنان مشتاق عشق، توجه و پذیرش باشم.
شاید من در بعضی از نیازهای عاطفیام، زخمی باشم. شاید هنوز در مسیر شناخت خودم، گرفتن حقم و بیان خواستههام باشم.
اما دیگه نمیخوام بابت این مسیر، خودم رو تحقیر کنم.
من انسانی هستم که در یک محیط ناآگاه و آسیبزا بزرگ شده و حالا داره تلاش میکنه چیزهایی رو یاد بگیره که باید خیلی زودتر یاد میگرفت.
و این تلاش، خودش ارزشمند است.
من عاشق دیده شدنم. عاشق تأیید شدنم. عاشق پذیرفته شدنم.
و امروز میخوام این جمله رو با تمام وجودم باور کنم:
من حق دارم دیده بشم؛ بدون اینکه برای دیده شدن، مجبور باشم ارزشمندیام رو ثابت کنم.