
مدتها فکر میکردم اگر به ترسها و دردهایم نگاه نکنم، کمکم از بین میروند. هر وقت چیزی ناراحتم میکرد، سعی میکردم حواسم را پرت کنم، ساکتش کنم یا وانمود کنم اتفاقی نیفتاده. اما بعضی چیزها با ندیدن، ناپدید نمیشوند؛ فقط جایی درون آدم میمانند و از همانجا روی انتخابها و رفتارهایش اثر میگذارند.
یک وقتهایی هم نمیدانستم دقیقاً از چه چیزی فرار میکنم. فقط میخواستم تنها نمانم با فکری که آزارم میداد. برای مدتی، چیزهایی را انتخاب کردم که حالم را عوض کنند و خلأ را پر کنند. اما بعد فهمیدم پر کردنِ خلأ با فرار فرق دارد. فرار، آرامشِ ماندگار نمیدهد.
کمکم سعی کردم به جای قضاوت کردنِ خودم، از خودم بپرسم: «الان چه حسی دارم؟ از چه چیزی میترسم؟ چه چیزی را نمیخواهم ببینم؟» جوابها همیشه راحت نبودند. بعضی وقتها فقط میتوانستم بنویسم: «نمیدانم، اما حالم خوب نیست.» همان هم شروعِ تازهای بود؛ چون دیگر وانمود نمیکردم همهچیز روبهراه است.
فهمیدم بخشی از ترسها و رفتارهایم را از گذشته با خودم آوردهام؛ از تجربههایی که داشتهام، از چیزهایی که یاد گرفتهام و از راههایی که زمانی برای کنار آمدن با زندگی پیدا کرده بودم. لازم نیست از گذشتهام متنفر باشم یا خودم را بابتش سرزنش کنم. آن راهها شاید زمانی کمکم کردهاند دوام بیاورم، اما حالا میتوانم ببینم آیا هنوز به کارم میآیند یا نه.
شناختنِ یک ترس به معنیِ ضعیف بودن نیست. دیدنِ یک عادت هم یعنی محکوم بودن به تکرارش نیست. وقتی میفهمم چه چیزی در من فعال شده، کمی فرصت پیدا میکنم که انتخاب کنم: همان واکنشِ همیشگی را تکرار کنم یا این بار آرامتر و آگاهانهتر رفتار کنم.
هنوز همهچیز برایم روشن نیست. هنوز گاهی از بعضی حسها فرار میکنم و گاهی دوباره به عادتهای قدیمی برمیگردم. اما حالا بیشتر میدانم که لازم نیست برای کنار آمدن با خودم، خودم را پنهان کنم. میتوانم درد را ببینم، اسمش را پیدا کنم و با قدمهای کوچک از آن عبور کنم.
گذشته بخشی از داستانِ من است، اما تمامِ من نیست. ترسهایم هم من نیستند؛ فقط چیزهاییاند که میتوانم بشناسم و یاد بگیرم چطور با آنها روبهرو شوم. همین شناخت، برای من شروعِ رهایی است.