اون روزی که چهرهی خسته و رنجکشیدهی مادرم رو دیدم، یه چیزی توی دلم شکست. یه حسِ خیلی سنگین؛ انگار حسرت تمام سالهایی که نشد اونطور که میخوام خوشحالش کنم، یکجا اومد سراغم. اون لحظه اشکم دراومد، اما تصمیم گرفتم بذارم این اشک، همونجا خشک بشه. تصمیم گرفتم اون درد رو نذارم تبدیل به افسردگی بشه؛ باید میشد سوختِ زندگیِ جدیدم.

یاد گرفتم برای اینکه حالِ آدمهای دور و برم خوب باشه، اول باید خودم «قدرتمند» باشم. نه قدرتی که دیگران رو له کنه، ؛ بلکه من دنبال قدرتی هستم که آنقدر ریشهدار و زیاد باشد که بتواند دیگران را هم با خودش بالا بکشد.»
از کوههای گیلان اومدم توی بازارِ شلوغِ معاملاتِ تهران.در این سالها یاد گرفتم تا وقتی بدنت سفت و محکم نباشه، ذهنت هم خیلی زود وا میده. برای همینه که هر روزِ من با ورزش شروع میشه. ترکیبِ یوگا و وزنهزدن، فقط برای قشنگی نیست؛ برای اینه که بتونم توی طوفانِ کار و معامله، «آروم» بمونم. وقتی بدنت کشیده و صاف باشه، ذهنت هم دیگه «قوز» نمیکنه.
توی تیمِ فروشِ من، خبری از رقابتهای سمی نیست. من دنبالِ جایگاه و پُستومقام نیستم که بخوام کسی رو کنار بزنم. دلم میخواد اون انرژیای که توی طبیعت و کوه نوردی میگیرم، توی تیمم جاری بشه. لیدرِ واقعی کسیه که بتونه بقیه رو هم توی این مسیرِ رشد، همقدم کنه.
من هنوز دارم یاد میگیرم. هنوز دارم میسازم. این مسیرِ منه؛ از جنگلهای گیلان تا کارخونه و املاکِ تهران. همه اینها وسیلهست. هدف اینه که اون تصویرِ رنجِ مادرم، تبدیل بشه به لبخندِ مداومِ مادرم.
اگر تو هم از اون آدمهایی هستی که رنجهات رو نمیذاری تهِ دلت بمونه و داری باهاشون برای خودت قلعه میسازی، بیا توی کامنتها برام از تجربههات بگو. خوشحال میشم مسیرمون به هم گره بخوره.